Pagina's

dinsdag, juli 31, 2007

When we were young...


Wat doet een mens als hij zich even verveelt? Oude klasgenootjes opzoeken...
Katrien is politie-inspecteur;
Els werkt bij het VTI;
Hans doet vanalles met boeken;
Nico doet de boeken bij KV Kortrijk;
Wim fietste van Canada naar Ushuaia;
Hilde werkt bij het VTI;
Toon is wedstrijdschapenjurylid (?).
De anderen werken nog aan hun website...

Maar waar zijn al die grootste plannen gebleven? De wereldverbeteringen...?

vrijdag, juli 27, 2007

Dinelli's

Gisteren zijn we eens bij Dinelli's gaan eten. Een restaurant vlakbij ons huis (St.-Amandsberg) met een speudo-chique uitstraling. Bij dinelli's kan je momenteel echte Spaanse paella eten voor maar 7 euro.
Reserveren is aangeraden, zeker als je paella wil, maar dat schijnt vandaag niet nodig te zijn.
Het interieur is niet echt onze stijl (zwarte muren, blauwe TL-lampen), maar smaken verschillen. En uiteindelijk gaat het om hetgeen op je bord ligt.
Eten van de kaart blijkt niet echt goedkoop te zijn (gerechten vanaf 20 euro), dus bestellen we de paella. Helaas hebben we ons bonnetje niet mee, maar gelukkig vindt de ober - na wat gezeur - er nog eentje achter de bar. Anders hadden we de volle pot moeten betalen.
Na het aperitief worden twee grote schalen paella op tafel gezet. Tot zover het goede nieuws.
De rijst is uitgedroogd, geen enkel dier zou zo mishandeld mogen worden als de kip en de garnalen en mosselen ... die botsen ongetwijfeld terug omhoog als je ze op de grond gooit, ze lijken wel van rubber.
Deze schotel is geen 7 euro waard, laat staan 18.

zondag, juli 22, 2007

zaterdag, juli 21, 2007

Rozebroeken

Deze morgen zijn we voor het eerst eens in het nieuwe Rozebroekenpark in Sint-Amandsberg gaan wandelen.
Het gras moet nog een beetje dichtgroeien, maar het ziet er nu al als een heerlijk chaotische wildernis uit.

't Is mis

Deze morgen (nu ja, morgen) opgestaan en wat zien we voor onze deur staan? Een kamion van de VRT. Een lichte opwinding maakt zich natuurlijk van ons meester. Wat komen ze doen?

Wendies gok: opname van Flikken.
Mijn gok: opname van de mis.

Snelsnel even naar het teveblad gesurft, en wat zien we daar:

Eindelijk nog eens een goeie reden om naar de mis te gaan. We kunnen op tv komen. We zullen alvast een reclamepaneel van La Forelle tegen het altaar gaan plaatsen. Morgen is onze prochie heel even het centrum van alle aandacht in België.

U kijkt toch ook?

woensdag, juli 18, 2007

dinsdag, juli 17, 2007

Gentse Feesten

Vanavond op de Feesten: Baba Zula. Turkse muziek, elektronica en buikdanseressen.
So?, hoor ik je denken. Wel, bij Baba Zula zitten onderandere Ceren Oykut en Murat Ertel en die hebben vorig jaar in onze B&B gelogeerd.
En als dat nog niet overtuigend genoeg is, ze werkten o.a. samen met Sly & Robbie, met Mad Professor en nog wat schoon volk.

En voor zij aan de beurt zijn is het nog Madensuyu. Geweldig veel lawaai met 2. Denk aan Sonic Youth, maar ook aan Kyuss, Pixies, Wesley Willis en de Fabeltjeskrant.

Tot straks!

10 dagen geleden...


Zaten we in het vliegtuig dat net van Kilimanjaro National Airport opgestegen was. De wolken hingen op ongeveer 4000 m. De Kilimanjaro stak daar nog een ietsiepietsie bovenuit.
Als je goed kijkt, dan kan je mensen op de top zien staan...

maandag, juli 16, 2007

Wijsheid

Vandaag gaan de wijsheidstanden er uit.

Alweer een vrolijke activiteit tijdens de Gentse Feesten.


zondag, juli 15, 2007

de Gentse Feesten zijn begonnen

joepie



De vrolijke avonturen van...

Nadine.

Nadine woont samen met Kenny, haar zoon, in het rijhuis tegenover ons. Daar betrekt ze het bovenste appartement.
Nadine had een vriend, Johnny, maar die hebben we al een tijdje niet meer gezien.
Johnny stond regelmatig midden in de nacht, 's middags, in de vooravond, ... zo zat als 24 zeemannen te brullen op straat. Dat ze de deur moest open doen of hij zou ze intrappen. Waarna hij als een gek op de deur begon te trappen. De deur was echter sterker dan Johnny. Of dat ze een hoer was. En nog van dat fraais. Of hij probeerde haar wat kletskoeken te verkopen. Maar dan kreeg hij meestal slaag terug, dus dat gebeurde niet zo vaak.
Maar nu is het toch al enkele maanden geleden dat we Johnny zagen. De straat is veel rustiger nu, maar ook wel veel saaier.

Gelukkig heeft Nadine nu een nieuwe vriend. Freddy. Freddy is gezapiger. Roept niet zoveel en probeert al helemaal niet om de deur in te trappen. Gisteren hadden Nadine en Freddy woorden. Freddy zei haar eens goed zijn gedacht. Nadine is ook niet op haar mondje gevallen en zei al snel iets terug. Het begon een beetje uit de hand te lopen en Freddy gaf Nadine een mep. Waarop Nadine meteen terugsloeg. Freddys zelfvertrouwen wankelde even, dus hij probeerde een magistrale karatetrap uit. Waarop zij hem begon te schoppen en hij verschrikt achteruit deinsde.
Een vriendelijke passant probeerde de twee kemphanen uit elkaar te halen, maar wist niet meteen voor wie hij partij moest kiezen: de vrouw die slaag kreeg of de man, die nog meer slaag kreeg.
Gelukkig liep alles goed af.

En Kenny?
Terwijl ma en haar vriend in vrije stijl straatvechten staat de handtas van ma in de gang. Kenny kijkt in de handtas, haalt al het geld er uit, sluit de handtas weer netjes en verdwijnt naar boven.

Omwille van de privacy hebben we de namen van de betrokkenen veranderd. En ook omdat we hun echte namen eigenlijk niet kenny.

woensdag, juli 11, 2007

Dans Paris en vélo...

... on dépasse les autos
En vélo dans Paris
on dépasse les taxis...

Dankzij Sporza zit ik heelder dagen met dit vrolijke deuntje in mijn kop. Op zich is dat allemaal niet zo erg, maar het probleem is dat ik alleen deze twee zinnen ken. En na 4865 keer begint dat een beetje tegen te steken.

Gelukkig is er tegenwoordig het internet.



Het nummer van Joe Dassin was in 1972 al zo actueel dat het nog altijd niet achterhaald is. En de paar zinnetjes zitten ook nog eens vol met woordgrapjes. Heerlijk.

La complainte de l'heure de pointe

{Refrain: 2x}
Dans Paris à velo on dépasse les autos
A vélo dans Paris on dépasse les taxis

Place des fêtes on roule au pas
Place Clichy on n'roule pas
La Bastille est assiégée
Et la République est en danger

{Refrain 2x}

L'agent voudrait se mettre au vert
L'Opéra rêve de grand air
A Cambronne on a des mots
Et à Austerlitz c'est Waterloo

{Refrain 4x}


Jarrod en Gabrielle


De weblog van Jarrod en Gabe, twee Australiërs die we in Mombi ontmoetten en daarna tegen het lijf bleven lopen.
Ze hebben hun jobs (elk 3) opgezegd om een tripje rond de wereld te maken. Zuid-Amerika, Afrika en Azië in 7,5 maand.

Zanzibar


De straten van Zanzibar-stad zijn een doolhof. Als je er rondloopt, dan verdwaal je. Dat is geen schande.


Je kan er wel een heerlijk middagdutje doen...

Allemaal beestjes


We kunnen de mensen die nog naar Afrika gaan geruststellen. Er zitten niet zo heel veel insecten en andere beesterijen in Tanzania. Ze zijn wel een halve meter lang...

Irente viewpoint


Vanaf het Irente viewpoint zie je de Masaivlakte. 1000 m lager, rechtenobeneên.

Lushoto


Deze jongeman was de bakstenen aan het bewaken.

Keuring


In Tanzania bestaat er geen autokeuring. En dan krijg je dit natuurlijk. :-p

maandag, juli 09, 2007

zondag, juli 08, 2007

Moeder en kind (bis)

Moeder en kind

Nijlpaard

Ngorongoro




In de Ngorongoro-krater lopen we meteen twee broertjes tegen het lijf.

Simba camp


In Simba kamp op de kraterrand van Ngorongoro liepen zebra's rond. Alweer de waarschuwing: geen eten in de tent. Er zitten wilde varkens in de buurt en die zullen je tent volledig vernielen. Of je er dan in ligt of niet, maakt hen niets uit.

Groar


Twee leeuwinnen zoeken op het heetste van de dag wat beschutting in de schaduw.

Op safari


Zo kan het dus ook. Wij zaten gezellig met z'n tweetjes achter in de jeep. Je kan ook voor budgetreizen kiezen, maar dan moeten de beestjes wel aan de goede kant van de vrachtwagen willen poseren natuurlijk.

Gieren

Met een spanwijdte van bijna 2 meter zijn gieren nogal indrukwekkende beesten.

Secretarisvogel

Seronera

In de Serengeti brengen we de nacht door op een bush-camping. Waarschuwingen om geen eten mee te nemen in de tent, 's nachts met een zaklamp naar het toilet gaan en vooral niet buiten het kamp te gaan.
Gnoe's, hyena's en leeuwen lopen 's nachts tussen de tenten.

Here kitty kitty


Zo'n luipaard is een prachtig beest. Helaas zijn er nog altijd rijke gekken die het gedaan krijgen van de overheid dat ze er op mogen jagen. Een deel van de Serengeti is verhuurd aan een steenrijke Arabier die met zijn vrienden op de grote 5 komt jagen. En volgens sommige bronnen blijven ze niet altijd in het gehuurde gebied als de jacht wat matig is.

Waar zit Wally

Plots staat ergens een jeep stil. In de boom verderop zit een luipaard. "Daar", wijst Leonard, onze gids.
Wie zoekt die vindt...



De oplossing


Zebrapad

Dat zien we nog niet zo snel gebeuren in België: zebra's en gnoe's die de straat oversteken.

Serengeti


In de Serengeti bestaan de wegen uit stof en stenen. Toch rijden daar lijnbussen.



In elke stofwolk zit een auto verstopt.

Lake Manyara


Dit zien we in België nog niet zo snel gebeuren: een schildpad steekt de straat over.



Geef eens een pootje...

Oei

Onze foto's van 11 juni tot 18 juni (de beklimming van mt. Meru, het begin van de safari) zijn helaas verloren gegaan bij het kopiëren naar CD. We doen er alles aan om die nog op te duikelen.

Beklimming Mount Meru

Guy

Onsea


zwemmen in Onsea guesthouse

923

We hebben 923 foto's gemaakt op reis... Een greep uit het aanbod.

Olifant

Wat doet een olifant?

Eten.

Morgen

werkdag...

zaterdag, juli 07, 2007

't Is gedaan...

Gisteren hebben we afscheid genomen van Jan, Allison, Zachaio, Morani, Tanzania en ons verlof.
Om 16u staan we in de luchthaven van Kilimanjaro. De vlucht zou om 18u10 vertrekken, dus dat is ruim op tijd.
We checken in, helaas werkt de scanner voor de handbagage niet en moet alles met de hand gebeuren. Blijkbaar mogen vloeistoffen niet op het vliegtuig. Voor de eerste keer worden we met die maatregel geconfronteerd in Afrika. Tot nu toe namen we vrolijk water, DDT en nitroglycerine mee op het vliegtuig. We hebben een verse fles water mee, we drinken er nog even van en wachten op de paspoortcontrole. Vijf minuten later vraag ik aan een douanierster of de fles water mee mag en het mag...

Om kwart na acht landen we in Addis Ababa, om 23u35 hebben we onze aansluitende vlucht. We doden de tijd met een bezoek aan de tax free shops. De Ricard kost maar 11 euro in Ethiopië. En je mag zoveer meenemen als je wil. Allen daarheen.

Na lang wachten mogen we op het grote vliegtuig. Een Boeing 767 zal ons naar Zaventem brengen. Plots stappen een achttal oudere mensen met zwarte baby's op. Wendie heeft ondertussen drie zetels naast elkaar veroverd. De baby's gaan voor en achter haar zitten en krijsen de eerste uren. Het is al na middernacht als het vliegtuig vertrekt.

We hebben geluk, onze zitplaatsen liggen aan een nooduitgang. Wendie droomt van neerstortende vliegtuigen, verlaten eilanden en geheimzinnige stammen. Ik kijk drie keer naar Wild Hogs, een verschrikkelijke film met John Travolta.

's Nachts is het er donker in de woestijn. Hier en daar een lichtje, waarschijnlijk van een bedoeïn die thee zet. In Libië vliegen we over een klein kuststadje. Het verschil met Europa is enorm. Vanaf Italië kan je hele stratenplannen volgen.

Eerst moeten we nog tussenlanden in Parijs. Het gros van de passagiers stappen uit. Het duurt wel anderhald uur voor we weer vertrekken, tot grote frustratie van één van de passagiers vlak bij ons.

De landing, het uitchecken, de bagage oppikken, ... alles verloopt heel vlot. Als we in de aankomsthal komen staan een hondertal mensen ons op te wachten. We kennen ze echter niet, dus we lopen door. Ze zeggen zelfs niet dat ze onze beste vriend zijn en toevallig een hotelkamer voor ons vrij hebben. Of een krant. Of nootjes in een zelfgemaakt zakje. Taxi. Beeldje. Masaizwaard. Safari... Heel verwarrend allemaal.

Om 20 na 9 zitten we op de trein in Zaventem, de trein in Brussel heeft vertraging. We zijn blij dat de NMBS ons nog even van het Afrikaanse gevoel laat genieten.

We komen thuis en het is net de mooiste dag in vier weken. Het is zelfs warmer dan het de dag voordien in Arusha was.
De koning heeft een nieuwe heup, Danilo Di Luca heeft de Giro gewonnen, Justine Henin heeft verloren, Dehaene is formateur en er zijn ongetwijfeld mensen overleden waarvan we dat pas binnen 5 jaar zullen weten.


We hebben een van de mooiste reizen van ons leven gemaakt, genoten met volle teugen.

donderdag, juli 05, 2007

Zucht

't Is bijna gedaan... onze laatste 24u in Tanzania zijn ingegaan. Net nu we goed begonnen te worden in het wegjagen van allerlei leurders, bedelaars en "safari-gidsen", net nu we eindelijk op een qwerty-klavier kunnen tikken...

De laatste dagen hebben we niets noemenswaardigs meer uitgespookt. Beetje rondgehangen in Arusha, gewandeld, met de dalla dalla naar Snake Park. Vandaag hebben we wel nog een nieuw dalla dalla record gevestigd: 26 personen, hiphoi. (er waren 16 zitplaatsen)

Het volgende bericht zullen we van thuis uit posten, als de was gedaan is, het huis gepoetst, we uitgeslapen zijn...

Tot binnenkort,
w en w

dinsdag, juli 03, 2007

Stonetown


's Avonds neemt iedereen een duik in de haven.

Zanzibar

Een zieke palmboom ziet er uit als een kurkentrekker.

Lushoto


Picha, picha!
(picture, picture)

Zanzibar


Voetballen op blote voeten, met een slappe bal, in de gietende regen. Sounds like fun!

Zanzibar

Vrijdag hebben we Stonetown verkend. De Arabieren bouwden hier eeuwen geleden een stadje en dat is er aan te merken. De gebouwen staan zo dicht bij elkaar dat de straatjes soms zo smal zijn dat je niet met twee voetgangers kan kruisen. Iedereen is wel heel vriendelijk, je wordt van alle kanten begroet, de "jambo's" zijn niet van de lucht.
In Stonetown verdwaal je. Dat staat vast. Maar dat verdwalen is niet zo erg, je komt altijd wel ergens uit vanwaar je gemakkelijk de weg terugvindt. Het wordt pas vervelend als je naar het hotel terugloopt en dringend naar het wc moet. Uiteraard sta je dan plots aan de andere kant van de stad.

Zaterdag zijn we naar het noorden van het eiland getrokken, een klein dorpje dat Nungwi heet. We namen een bungalow op het strand, uiteraard met koud water in de douche. We verkenden de omliggende stranden en herkenden de bountystranden.
Het zand is hier van een andere structuur dan het zand dat wij kennen. Het lijkt meer op bloem of goldband dan op het zand aan de Noordzee. Als je je even door het zand rolt, ben je klaar om met een korstje gebakken te worden.

Zondag was het snorkeldag. Eerst 2.5 uur varen naar een nabijgelegen eiland. Daar mochten we genieten van de prachtige onderwaterwereld. Net zwemmen in een aquarium. Sommige vissen kwamen tot op 10 cm van ons gezicht. Ksst.
Na het snorkelen aten we op het mooiste strand van de wereld. Heerlijke dorade op de bbq, met vers fruit en fajita's (chapati). Wederom smullen. Daarna zeilden we terug naar Nungwi. Zeilen op een dhow (de Arabische boten die je hier heel veel ziet) is fantastisch. Relax!

Maandag keerden we terug naar Stonetown. Althans, dat was de bedoeling. Het busje dat ons terug zou brengen had een loshangende uitlaat. Thuis zou dat niet meteen een groot probleem zijn, op de wegen hier was het alsof we gebombardeerd werden. De chauffeur maakte de uitlaat vast met een stukje touw, maar toen wou zijn bus niet meer starten. Na een uur waren we 2 km opgeschoten.
De Nederlanders in het busje begonnen nerveus te worden, maar de chauffeur bleef hen verzekeren dat ze om 11u in Stonetown zouden zijn. Het was ondertussen 10 uur en het is 1.5 uur rijden...
We stapten - onder protest van de chauffeur - over in een ander busje en raakten alsnog in Stonetown.

's Namiddags dwaalden we nog wat door de straten, bezochten het museum, het fort en de snuisterijenwinkeltjes.

Vandaag, dinsdag, verlaten we met spijt in het hart dit schitterende eiland. Straks vliegen we naar Arusha waar we nog een paar dagen bij Jan zullen blijven.

Groeten uit Stonetown, Zanzibar.