Impulsief? Wij? Nee hoor.

En toen zaten we een week in Frankrijk. De streek verkennen. De huizen bezoeken. De wijn proeven. U kent het. Vooral dat laatste dan. We hadden een huis of 10 geselecteerd op websites en andere internet-pagina's. Eenmaal in Frankrijk bleek dat foto's op Franse immo-sites evenveel verdoezelen als ze tonen. Op dat vlak is het al precies België, we voelden ons meteen thuis.
Eén immo-mevrouw had zich terdege voorbereid. Of we ook andere huizen wilden zien dan degene die we haar gevraagd hadden? Uiteraard.

Mme. Elisabeth liet ons nogmaals de hele streek en de bijhorende huizen zien. Bij één van de eerste huizen hadden we al een goed gevoel, maar het zou nog tot vrijdag duren voor we een echte waauw over de lippen heen voelden borrelen. Mmm, borrelen. Nog veel werk, maar wat al afgewerkt is was met smaak en kapitaal uitgevoerd.

Op vrijdagavond bekeken we de oogst aan foto's nog een keer, want na 25 huizen weet je niet meer hoe het vierde er uit zag en beslisten we - onder invloed van een degelijk landwijntje - om een zeer voorzichtig, want bijzonder veel onder de vraagprijs, bod uit te brengen.

Het bod werd afgewezen. Terecht. We deden er nog een ietsiepietsie bij, want Mme. Elisabeth voorvoelde dat de eigenares wel te verwurmen was. Wie kan nu eenmaal neen zeggen tegen een berg cash geld? Frank Vandenbroucke, ja die, maar voor de rest...?

Maandagochtend, 9h20. Telefoontje van Mme. Elisabeth. De eigenares gaat akkoord met het bod!

Dames en heren, wij presenteren u onze nieuwe woonst.

 De voorgevel (van Google street view)

 De eetkamer/woonkamer

 Inkomhal, met links de deur naar de studio

 De woonkamer/eetkamer

 Zicht vanuit de woonkamer op de tuin

 Overdekt terras

 Zicht op de tuin (links) met zwembad en de achterliggende wijngaarden

 Zo'n beetje hetzelfde

 Terras/tuin

 We weten nog niet of de bbq blijft staan...

 De studio

 Keukenhoekje

 Eén van de vier slaapkamers

Eén van de twee badkamers

De bovenverdieping, daar is nog een klein beetje werk aan, daar komt een autonoom apartement.

Het is onbehoorlijk spannend allemaal...

Mannen maken plannen (vrouwen ook)

De kaarten zijn geschud, de teerling is geworpen, de kogel is door de kerk, les jeux sont faits, het spel zit op de wagen, kortom: it giet oan! Wat voor velen een complete verrassing is, is voor onszelf een proces dat al vele jaren aansleept met duizenden redenen pro en contra. Goeie en minder goeie, maar één of andere reden heeft ons onlangs doen beslissen dat het tijd werd voor een volgende stap.

We starten met de betere helft van ons leven, want vanaf nu gaat het bergaf. Iedereen die ooit op een fiets zat weet dat bergaf het leukste is, ondanks (of dankzij) het eerste zware stuk bergop. Wat in België een berg genoemd wordt daar lacht men in het buitenland eens smakelijk mee. Tenzij die buitenlander een Spaanse coureur of een Nederlandse geograaf is natuurlijk. In ieder geval duurt een Franse bergaf een stuk langer dan een Belgische.

We emigreren. Zo, het hoge woord is er uit. Ons huis is verkocht, een groot deel van de inboedel is al verdwenen via rommelmarkten en containerparken en de hond verhuist mee.

Ongetwijfeld zijn er vele goedmenende mensen die ons voor zot verklaren. Terecht, de Fransen zitten daar niet te wachten op de 150.000ste Belg,  maar de beslissing is gevallen. We hebben ze opgeraapt, nog eens goed aan alle kanten bekeken, een financieel plan opgesteld en nagedacht over wat we daar allemaal kunnen doen. We zijn zeker niet over één nacht ijs gegaan, want in het zuiden van Frankrijk is dat net nog een tikje dunner. Speaking of which... misschien moet ik mijn schaatsen ook nog verpatsen.

Nog even en u kunt hier onze avonturen in Frankrijkland meebeleven. Wij kijken er alvast naar uit.

FAQ
Ja, er komt een feestje.
Ja, ge moogt ne keer afkomen. Of nee, wacht: ge moet!
Oui, nous parle un peu france mais nous essoier beaucoup avant partir.
Nee, we weten nog niet wat we daar gaan doen, in ieder geval zo weinig mogelijk (al is er een plan). À Rome, fais comme les Romains.
 Nee, we weten nog niet waar, wellicht ergens tussen Nulpart en Nieverans en binnen een straal van 30 km rond een TGV-station of luchthaven. Regio Languedoc-Roussillon, waar de Britten, Hollanders en Belgen de prijzen van de Franse huizen nog niet aangepast hebben aan hun eigen respectievelijke markten. De zon schijnt daar 300 dagen per jaar, de pastis is goedkoper en de zee is er blauwer dan aan de overkant.