Dardennen

Het was van het voorjaar geleden dat ons gezelschap zich nog eens collectief buiten de zone had bewogen. Onderzoeken wezen uit dat er weinig kans was op ongeval, ziekte, paniek of burgeroorlog. We trokken onze stoute schoenen aan en verkozen een zesdaagse onderdompeling in het echte buitenleven op vijandig gebied: de Dardennen!
Aardrijkskundigen wijzen terecht op het feit dat La Gleize niet in de Dardennen ligt, maar in de Hoge Venen. Er staan bomen, er liggen bergen en de mensen spreken er overwegend Hollands, dus het moeten wel de Dardennen zijn. Punt.

We huurden we een chalet waar veertien volwassenen in passen, maar feitelijk eigenlijk slechts acht, versleepten we twaalf kubieke meter eten en drinken, vier charetten, een vortex, een krat Cava, een berg houten blokjes, twaalf petanqueballen en zes trappisten van Westvleteren met drie auto's. Om de goden nog wat meer uit te dagen werden ook honden en zuigelingen meegenomen.

De eerste dag was een waar succes: na veel over-en-weer ge-sms en ge-gsm vertrok iedereen op een ander moment. Sommigen moesten onderweg vreselijke rolgeluiden doorstaan. (Rolgeluiden ontstaan door het contact van een rollende band met het wegdek, maar dat blijkt niet normaal te zijn bij een rijdende auto.)
Na anderhalve dag file kwam iedereen moe maar tevreden aan in La Gleize. Het was al donker en in de Dardennen vindt men het niet nodig om elke vierkante centimeter wegdek te verlichten, wat de zoektocht naar het lichtje in de verte nog spannender maakt. Rare jongens, die Dardenners. Na een apropriefje werden kamers goedgekeurd en afgekeurd, het vuur aangemaakt, soep gebakken, huisregels opgesteld (er werd een verbod voor vogels in de slaapkamer uitgevaardigd). Na een avondwandeling viel iedereen pardoes en van de weeromstuit in slaap.


De tweede dag werd een topper van formaat. De morgenstond heeft goud in de mond: Titus is daar ten zeerste van overtuigd en laat dat met veel plezier en vreugde aan de hele wereld weten. Vakanties dienen immers om vroeg op te staan, niet om een stuk uit de dag te slapen.
Iedereen trok meteen zijn stoute schoenen weer aan voor een levensbedreigende wandeling in het bos.



Vuil dat die Dardennen zijn. Dat ligt daar vol met bladjes en geen een Waal die er even met de grove borstel doorheen gaat. Een mens zou nog gaan denken dat Walen lui zijn.

De ochtendwandeling werd afgesloten met een apropriefje en daarna afgelost door een namiddagwandeling. We gooiden ons van rotsen, trotseerden woeste rivieren, wisselden sterke verhalen en heupflessen uit, vielen in ravijnen en over legertanks en moesten noodgedwongen paddenstoelen plukken om wilde eekhoorns op een afstand te houden. We raakten uitgedroogd, -gehongerd en -geput en eenmaal terug in het chalet was het toevallig net tijd voor een apropriefje.


Na het verorberen van een hoeveelheid rolletjes hesp, witloof, kaassaus en aardappelpuree waar een gemiddeld Afrikaans land drie maanden mee gevoed kan worden, speelden we een bosspel met de xbox en koloniseerden we Catan.
's Nachts viel het water met bakken uit de hemel. Gelukkig maar, want de hoeveelheid modder op de Dardeense wegen was overdag schrikbaarlijk geslonken. Een tekort dreigdege.

Dag drie kondigde zich stralend aan. De zon scheen genadeloos. Tubes zonnebrandcrème werden leeggeknepen en de hoelarokjes bewezen hun nut. Vandaag zouden we het professioneel aanpakken. Geen halfslachtige wandelingen van een uur of vier, neen, vandaag trokken we naar de Watervallen van Coo! Wie wil immers geen water zien vallen?
De wandeling was avontuurlijk, we volgden sporen tot de trein ons bijna overreed en moesten op handen en knieën door tunnels, onder prikkeldraad en over rotsblokken. Koeien staarden ons moordzuchtig aan en in de verte ontwaarden we een gert. Of een boom, dat kan ook.
In Coo viel het water met bakken naar beneden. We aten een pannenkoek met tussen-n en suiker en betaalden daar een bedrag voor waar een gemiddeld Afrikaans land drie maanden mee gevoed kan worden.
We raakten uitgedroogd, -gehongerd en -geput en eenmaal terug in het chalet was het toevallig net tijd voor een apropriefje.

Des avonds kregen we af te rekenen met een invasie van robots, gekoloniseerde Catanners en ander gespuis. Onversaagd trokken we ten strijde. Uiteraard wonnen we. Verschillende keren.


's Nachts viel het water met bakken uit de hemel. Gelukkig maar, want de hoeveelheid modder op de Dardeense wegen was overdag schrikbaarlijk geslonken. Een tekort dreeg.

Dag vier kondigde zich stralend aan. Titus kraaide ons wakker en het zonnetje scheen onbehoorlijk. Ploppie manktege en we beslisten om dit keer geen gruwelijke wandelingen meer te maken. Gelukkig was het al snel tijd voor een apropriefje en een slechte film.
's Nachts viel het water met bakken uit de hemel en waaide het zo hard dat er 's morgens een fles Cava in het zwembad gewaaid was. De Sarahi hadden midden in de nacht natuurlijk stappen gehoord. Dat was vast de dader van de Cavaflesmoord. Dat die dader de volle flessen Cava niet had meegenomen was volgens de anderen een reden om aan te nemen dat de Sarahi een te levendige imaginatie hebben. Vooral als het 's nachts regent en waait.

Dag vijf kondigde zich stralend aan. Het waaide en regende. Onze voorraad drinkbaar water was drastisch geslonken en een bezoek aan het nabijgelegen gehucht Spa drong zich op. Spa is het dorp waar de Vlaamse socialistische beweging ontstaan is en waar het bad uitgevonden werd. Voorwaar een belangrijke plaats in de geschiedenis van België.
Een groepje vatte een afgrijselijke rotsbeklimming aan, terwijl de andere helft zich van proviand voorzag in de dichtsbijzijnde afspanning. Zij moesten namelijk de terugtocht naar Gent aanvatten. Honderden kilometers over slechte wegen, langs afgedankte tankstations en door verschillende spooksteden.
De bergbeklimmers wachtte een schitterende point-de-vue. We waren onder de indruk van het zicht op een lelijk gebouw, een parking en een naakte man. Toch nog tetten gezien.
We vervoegden elkaar weer voor een apropriefje. Na het droevige afscheid, scheidden onze wegen. De achtergebleven dames verdrongen hun verdriet met een bezoek van vijf uur aan de plaatselijke kleren- annex schoenenboetiek. Thomas en ik overvielen de lokale buurtwinkel. We kochten 17 kilo ajuinen en een paprika voor de spaghettisaus en wachtten daarna geduldig in de auto tot de dames klaar waren met geld uitgeven. We zongen mee met CPeX: 't Is altijd iets met die wijven en keken naar voorbijrijdende auto's.
Thomas en ik raakten uitgedroogd, -gehongerd en -geput en eenmaal terug in het chalet was het toevallig net tijd voor een apropriefje.
's Avonds plengden we luttele tranen vanwege het vooruitzicht op het einde van de vakantie. 's Nachts viel het water met bakken uit de hemel en waaide het zo hard dat het chalet 's morgens 200 meter verder stond.

Dag zes kondigde zich stralend aan. Het stormde.
We pakten elf kubieke meter eten en drinken, vier charetten, een vortex, geen krat Cava, een berg houten blokjes, twaalf petanqueballen en een trappist van Westvleteren in één auto. Daarnaast bleef er nog ruimte over voor een hond, vier mens en de kleren die de dames de dag voordien gekocht hadden.

De terugtocht werd opgeleukt door Thomas die luidruchtig "bonjour" riep naar mensen die de Grooten Oorlog herdachten en ook door enkele botsingen en bijhorende files. Moe maar voldaan kwamen we in Gent aan. En toen was het tijd voor...

In de Dardennen

Een van de consequenties van werken bij Vooruit is dat er één keer per jaar een dag vol teambuilding gepland wordt.
Dit jaar werd die dag uitgebreid naar 2 dagen. Zondag vertrokken we met 46 man naar La Roche voor twee dagen van groepsopbouw.

Zondagmiddag: 4 stoere kerels vertrokken per snorfiets naar de Dardennen, de rest reed met auto's. Onze ecologische voetafdruk kan er alleen maar wel bij varen.

Na amper 2 uren en een beetje kwamen we in La Roche aan. Helaas aan de verkeerde kant van het dropscentrum, want de subtiele combinatie van openbare werken en een mototreffen zorgde ervoor dat La Roche een onneembare vesting werd. Hadden ze dat een goeie 60 jaar geleden geweten, de Duitsers waren terstond tot staan gekomen.

Eén groep bouwde zich groep via een mountainbiketocht, de andere bouwde liever aan een stevige wandeling. Een enkeling bouwde liever bierbuik dan groep.
Ondergetekende verkoos de wandeling. Niet ten onrechte, zo bleek, want des morgens was de aanstoker van het hele mtb-gebeuren op zijn schouder gevallen. Gevolg: 3 weken werkonbekwaam.

Na het tochtje onder een stralend zonnetje en een heerlijk temperatuurtje van om en bij de 45 graden, dronken we een verfrissing. Het werd al snel duidelijk dat het weer in de bergen altijd onverwacht kan omslaan. We zaten nét in de auto toen een bijbelse zondvloed losbarstte.
Eenmaal op het terrein van Wildtrails in Jupille aangekomen was het gestopt met slagregenen. Het was aan het slaghagelen. Maar dat hield snel op en we konden naar de camping om onze tentjes op te zetten.
Onder een zachte motregen begonnen we aan die taak. Het bleef gelukkig niet motregenen, het begon weer te gieten. Als je je arm voor je uit stak, zag je je hand niet meer.
Na heel wat gesukkel met natte tentzeilen, wegdrijvende piketten en gezwollen scheerlijnen, stonden de meeste tenten min of meer rechtop. Het voordeel van zo'n regenbui is dat je meteen weet of je tent waterdicht is. Je komt het niet te weten als je luchtmatras midden in de nacht naar buiten drijft.

Op het moment dat de meeste tenten opgericht waren en iedereen er uit zag alsof hij in een soort waterzooi had gelegen, hield het op te regenen. De zon brak door en we kregen een prachtig schouwspel te zien. Nat gras, natte tenten, natte mensen... Schoon.

Tijdens het avondeten viel er nog een spatje regen. Beken zwollen aan tot kolkende watermassa's. Rivieren traden buiten hun oevers. Inboorlingen laadden have en goed op zelfgebouwde arken. Wij zaten gelukkig onder een partytent. Die was zelfs bijna helemaal waterdicht.

Maar genoeg over de regen. Tijdens de feestelijkheden bij het kampvuur moesten we nog eventjes schuilen. Gelukkig maar, want toen ontdekte ik dat de paar miljoen liter die van de barg af stroomden, netjes onder het grondzeil van de tent stroomden. Behalve in het middengangetje. Daar hielden twee tassen van mijn roommates het stromende water tegen. Gelukkig maar, anders had ik misschien natte voeten gekregen.

Soit, na die laatste plensbui brak de maan door en konden we genieten van een hartverwarmend en klerendrogend kampvuur.
Gelukkig hadden we Steven in onze rangen. Hij zorgde ervoor dat vuur niet kon uitdoven door systematisch grote takken natte groene spar uit het bos te slepen en die op het vuur te deponeren.

Wat verder stond een patserige Defender met poepchique daktent. Duidelijk mensen die het avontuur opzoeken. Of ze dat avontuur in Jupille gevonden hebben weet ik niet. In ieder geval hebben ze kunnen oefenen op het niet-slapen.

Na een (on)rustige nacht werden we op subtiele wijze gewekt door een claxon. Iedereen wipte fris en monter (ahum) uit bed, want vandaag stond ons een stralende dag vol activiteiten te wachten.
Nu gingen we pas echt teambuilden. We kregen opdrachtjes, moesten elkaar helpen of tegenwerken, enzovoorts. Hoogtepunt van de dag: de kano van de tegenstanders die met een rotvaart over de Ourthe gestuurd werd. Nu ja, sturen is in deze context misschien wat overroepen. De kano knalde met hoge snelheid tegen de andere oever en kapseisde. Ons team - dat het rustig aan deed - bracht met succes drie slachtoffers naar de overkant én terug.

Des namiddags kregen we de keuze: een natuurwandeling met gids, rotsklimmen met death ride, speleologie of de afvaart van de Ourthe met een kayak.
Avontuurlijk als ik ben, koos ik voor de afvaart van de Ourthe. Na die regenval van de vorige dag, kon het niet anders of de Ourthe was veranderd in een kolkende, woeste rivier.
Tom en ik verdeelden de taken. Tom was kapitein, stuurman,...: het brein van de boot. Ik was stoker, mijn taak bestond uit roeien en aangeven van het tempo: de brute kracht.
Na enkele kilometers veranderden we van positie. De stuurmanskunsten van de kapitein waren - eh - ietwat beperkt. (Tom, naar links! Links!! Dat andere links!!!) Maar toegegeven, we hebben veel van de fauna en flora op de oevers gezien. Pogingen om Tom te ruilen, te verkopen of zelfs gratis weg te geven mislukten jammerlijk.

Omdat we niet écht gemotiveerd waren om bij de strevers te horen, stopten we al gauw met dat inspannend gepeddel. Het water stroomte toch naar beneden en wij dreven mee. Zo bereikten we ook de bestemming. Dat niemand ooit eerder op dat idee gekomen is...
Op 100 meter van de aankomst wachtte ons een andere nobele taak: iedereen die min of meer droog aan de finish geraakt was alsnog bevochtigen. Teambuilding in de Ourthe!
Sommigen onder ons hadden gelukkig schoon en vooral droog ondergoed mee, anderen waren iets minder fortuinlijk.

Na een heerlijke afsluitende barbecue keerden we moe maar tevreden huiswaarts terug.

foto's (van Henk)
foto's (van mij)