IJstijd

Het is weer ijstijd, hoera! De laatste berichten zijn net dat tikje minder gunstig, maar we leven in hoop. Dat er in 2010 nog een Elfstedentocht moge zijn.

Nu kennen we toevallig en adresje in Vriesland, blijkt dat we volgende week zo ongeveer onmogelijk in Friesland kunnen geraken. Quiz, Dean, Saar, Anna & Pavel, Oudejaar... Elke avond is er wel iets te doen. Nu, drie van de vijf activiteiten kunnen we eventueel nog laten schieten. Dean is een fijne mens, maar dat hoeft niet per sé. En oudejaarsavond? Ach, volgend jaar is het weer oudejaarsavond. En de quiz? Die mensen komen toch maar om te zagen en te lachen. En als we Saar nu keer op een slee vastbinden, dan kunnen we misschien nog een dag...

Mocht het volgende week Elfstedentocht zijn, dan zit ik die dag voor mijn tv, met een oranjege klak van Knorr op mijn hoofd en een Heineken in de hand. Gelieve mij niet te storen. Dank.

Zomer

Hoera! Het is zomer! Weg met Dewinter, leve Delente en nog lever Dezomer!

Maanden kijken we er naar uit. Wat zeggen we? Jaren! Half oktober begint dat. 't Wordt kouder, de dagen korten, de regen valt en zo ook het blad. In november is er nog een Indische zomer. Twee dagen boven nul en een stralend waterzonneke. Joe Dassin wist dat al. Maar daarna is het wachten. Op de zomer. Van december tot half mei zitten we in de nattigheid. De kou. De wind. Maar we hebben iets om naar uit te kijken: de zomer!

En dan wordt het zomer. Haaaaa, de zon. De warmte. Heerlijk. Dat beetje hooikoorts nemen we er wel bij. We pakken wel een pilleke. Twee pillekes. Drie, als het nodig is. Alles voor de zomer. Al wordt het toch wel een beetje warm. Ach, 't is zomer, dat kan gebeuren. We genieten er van. Hoewel het 's nachts toch moeilijk is om in slaap te geraken. Maar ja, de zomer hé. Poeh, 't is warm. Als het nu tenminste 's nachts wat zou afkoelen. Of 's morgens. De platjes - eh plantjes - hebben water nodig. 't Is nu toch weer overdreven. Dertig graden zeg. Altijd van 't een uiterste in 't ander. Manmanman zo heet dat het is. Zaag, klaag, steun, zucht, puf, kreun...

Wel, ik hoop de neuten nu tevreden zijn. Het is koud en het giet. Hoera! Leve Dezomer!

Als het aan mij lag, dan was het van half februari tot half november 30 graden. En op maandag een fris buitje, zodat we niet tegen onze zin moeten gaan werken en de waterbekkens weer gevuld worden. 't Regent toch. Dat Leterme zich daar eens mee bezig houdt. Krijgt meteen mijn stem.
Wat kan mij dat gras schelen. Als het niet regent, moet het ook niet gemaaid worden. Meer tijd voor een mojito of caipirinha.

Ziet ge u nu al zitten met uwe mojito op een terras? Hij wordt alsmaar voller in plaats van leger.

Grmbl.

Awoe!

Weekendje cultuur

Het was een weekend vol cultuur, ontspanning en het eerste terrasje van 2009!

Donderdag
(u weet wel, de dag dat het weekend begint)
Franz Ferdinand speelt omdat ze de meisjes aan het dansen willen brengen. Dat lukte vrij aardig. Niet alleen de meisjes, maar ook de jongens dansten. Zij het iets minder gracieus en minder leuk om naar te kijken.
Ze hadden exact 2 seconden nodig om de uitverkochte AB door het lint te laten gaan. Niet slecht voor een bandje dat genoemd werd naar een vermoorde prins.

Vrijdag
De tentoonstelling van The Game Is Up had een paar leuke en een paar interessante dingen in petto. Het manneke dat zijn kop tegen de muur slaat werkte niet, want er was een voorstelling in de theaterzaal: "Assassins".
Lee Harvey Oswald: I don't want to be a murderer.
John Wilkes Booth: If you kill a president, you're not a murderer, you're an assassin.
Tien (potentiële) presidentenmoordenaars op een rij, tien verhalen die door elkaar verweven raken, tien acteurs die geregeld in gezang uitbarsten. Het klinkt vreemd, maar het klikte wel.
Davis Freeman herwerkte de musical van Stephen Sondheim, die we o.a. kennen van West Side Story.

Zaterdag
Op een onredelijk vroeg uur opstaan, heeft zo zijn voordelen. Zodra we die kennen, laten we ze u weten.
We gaven onszelf de keuze: naar de film (Milk) of een lekkere fles wijn en een dvd.
U kent ons, we kozen voor de dvd. Maar toen kwam het sms'je: wij hebben zin in film.
Wij dus naar de Studioskoop (we willen wel mee, maar alleen als het in de Studio is. Of de Sphinx, dat lukt nog net).
Sean Penn is Harvey Milk. Laat dat duidelijk zijn. Ik kende Harvey Milk tot een maand geleden niet. Hij was een homo die in de jaren '70 een politieke carière ambieerde om homo's in de VS meer rechten te geven. Hij werd daarom vermoord. Zo zijn die Amerikanen wel.

Zondag
Na een doortocht in een fabrieksverkoop met lingerie en andere smakelijke kledingstukken, komen we terecht in Lokeren voor The Broken Circle Breakdown featuring the Cover-Ups of Alabama. In de vaderlandse pers overladen met lofbetuigingen, maar als Liv Laveyne iets beweert, ga ik daar niet zomaar mee akkoord.
Straks leest u een uitgebreider verslag, maar dat u alvast tickets moet zoeken voor de voorstelling ergens te velde, dat staat buiten kijf.

Na The Broken Circle Breakdown scheen het zonnetje geweldig. Het terrasje lonkte. De ober bracht bier, maar geen bordje gemengd. Eenmaal thuis gooiden we uit pure balorigheid nog wat perfect afgemeten ingrediënten bij elkaar voor een caipirinha. De ideale afsluiter voor een cultureel weekend, quoi.

En nu ik er bij stil sta, een weekend met een moord of twaalf.

een record

Vorige maand heeft de zon precies 33 uur en 5 minuten geschenen. Voor februari is dat "zeer uitzonderlijk" weinig. Sinds het begin van de metingen is er zelfs nooit minder zonneschijn geweest, blijkt uit het maandelijks klimatologisch overzicht van het KMI voor Ukkel.

Nieuw laagterecord
Onder "zeer uitzonderlijk" verstaat het KMI dat een verschijnsel maar één keer in een periode van honderd jaar bereikt of overtroffen wordt. De normale zonneschijnduur voor Ukkel in februari is 89,5 uur. Met de 33,1 uur van vorige maand is dus een nieuw record gevestigd. Verder bleek de gemiddelde windsnelheid in februari 2009 zeer abnormaal laag, met 3,2 meter per seconde in plaats van de normale 4,0 m/s.

20 dagen neerslag
Alle andere waarden bleken normaal. Zo bedroeg de gemiddelde temperatuur 3,6 graden Celsius, met een gemiddelde maximumtemperatuur van 6,3 graden en een gemiddelde minimumtemperatuur van 0,8 graden. Februari telde ook 20 neerslagdagen, goed voor een neerslagtotaal van 57,1 milimeter. (belga/vsv)

Ha! De winter...

Het is eindelijk bijna gestopt met vriezen! Hoera! De lente zit in de lucht. Deze morgen was er een kobbe een web aan het weven aan ons raam. De vogelkens schuifelden. De mannen van Ivago ook.

Dewinter. Of hij is koud, of hij regent, of hij brengt een combinatie van beide met zijn trieste traap. Hij is donker als je naar je werk vertrekt en hij is donker als je weer naar huis fietst.
Automobilisten hoeven om één of andere reden minder rekening te houden met fietsers in Dewinter. Zeker als het regent. Weet iemand waarom dat zo is? Is dat een wet?

Maar vandaag schijnt de zon. Een beetje. Ach, daar schuiven de eerste wolken alweer aan... 't Was weer van korte duur.

Het zit de lente tegen, vrienden. De wintertijd speelt haar parten. En net als je denkt dat het niet erger meer kan, overvalt je de griep of een valling of een hoestje. Maar Dewinter zal sneven! We stoken de aarde niet voor ons plezier op ende warm.

Nog eventjes. Dan stopt het met vriezen en begint het weer met regenen. Kunnen we tenminste over iets anders zeuren...

Update: 11u15, het sneeuwt...

Weer

Ik ga eens solliciteren bij het KMI.

Vrijdag werd het weerbericht voor het weekend gegeven: zaterdag een beetje slecht, zondag redelijk goed. Wat is het resultaat? Zaterdag viel het al bij al nog mee, zondag was het niet te doen zo'n slecht weer, regen, storm, winden en vallende bladeren.

Er zijn zo van die beroepen waar je er fantastisch met je klak mag naar gooien. PDG van Fortis, minister van defensie, koning, advocaat, voetballer, president van de VS, topman van de NMBS, ... en weerman (m/v) natuurlijk.

Ik zie Frans al bezig tegen Sabrina op vrijdagmiddag: "Zeg, als we nu zondag eens mooi herfstweer voorspellen. Dan kunnen we de files op de E40 richting kust nog eens gaan bekijken. De kleine wat laten zwaaien naar de auto's, hij doet dat graag."

Ik vermoed nog altijd een complot, of beter, een omkoopschandaal. Ik wil niets gezegd hebben, maar toch, zeg nu zelf, ik zeg maar wat: de horeca aan de kust die je wekelijks een paar honderd toeschuift als je zegt dat het op zondag mooi weer zal zijn... Niemand gaat eraan dood, de mensen zijn een paar uur content want het gaat mooi weer worden, de NMBS en de horeca verdienen wat extra. Alleen maar voordelen.

In hoeveel beroepen mag je je dagelijks zo vergissen, zonder daarvoor ontslagen te worden? PDG van Fortis is er alvast niet bij. Maar weerman...

Mijn eerste voorspelling: morgen wordt het stralend weer, zonnetje, 28 graden. Haal de teensletsen maar weer van de zolder. Hier en daar zal het regenen en op andere plaatsen zal het fel koud zijn. Die winterjas mag ondertussen ook uit de kast.
En morgenavond kom ik hier uitleggen waarom mijn voorspelling verkeerd was.

Schoon Schellebelle

Een levensbedreigende wandeling van drie uur door en langs afwisselend een steppe, de bidonvilles van Kalken om overvallen te worden, een ex-winkelcentrum, drie vergeten authentieke Schellebelse huizen, een autosnelweg aan de waterkant, drie bomen en twee bruggen, de Maas, de Schelde of de Rijn (we willen er vanaf zijn) overgestoken op een pluim (of zoiets, alleszins iets ornitologisch) (ah ja: een veer), veel zwalpende fietsers en tenslotte een café alwaar een frisdrank ons opwachtte.

Vooraf had Wendie iemand bevrijd van brood door domweg door het mens hare winkel te wandelen én was het beginnen misten.

De auto's werden verdeeld onder de deelnemers en na een stuk off road in de prachtige stede Melle kon het gezaag een aanvang nemen. Ik heb honger. Ik heb dorst. Is 't nog ver? De sfeer was uitgelaten, zeker toen iemand ook nog in zijn broek kakte.
Fluks vatten we de tocht aan, de boot zonk net niet, het asfalt zag er onberispelijk uit en een hond werd in de aanpalende velden gegooid.

Een fietswedstrijd werd gepland, maar alvorens wij verdacht konden worden van sportieve aspiraties doken wij het veld in. Kenners hadden ons gewezen op een niet te versmaden maar nergens vermeld pluspunt van de wandeling: er was een Straat waar een Café was met een Terras. Na een omtrekkende beweging langs een meers (u leest het goed), twee knotwilgen en een twaalftal medewandelaars die aan hun koortsige blik te zien ook op zoek waren naar hét Terras, zegen wij neer op dat terrasje en gooiden wij het voor de rest van de middag op een akkoord met de weergoden. We bestelden een sloot schuimende substantie en bespraken de toestand in de wereld. Ha, dat was genieten.

Toen ging het alarm af en moesten we dringend naar Kortrijk. Een metropool alwaar alarmen luid en langdurig rinkelen en de buren met knotsen en oerkreten hun ongenoegen duidelijk maken. Terwijl de rest drie flessen Cava ritueel offerde, offerde Steven zichzelf op, enige incidenten deden zich voor, de straat werd schoongespoten en van de weeromstuit en de honger togen wij opgewekt naar het huis van Sarah en Steven, een etablissement dat in zijn kelders autochtone voeding verstrekt per vierkante meter. Dat moesten ze ons geen twee keer zeggen. Manmanman, dat ging er lekker in.
Zingend vatten we de nachtelijke terugtocht aan en bereikten tegen de vroege ochtend de vroede stede Gent. Het was alweer een onvergetelijke dag geweest in het verre boerenland in een feilloze organisatie van Wendie en Sarah.

Astridpark

Levende Tetris blikvanger in Astridpark.

Jaarlijks komt het Gentse Astridpark vijf zomerse zondagen tot leven, want dan wordt er een groots buurtfeest georganiseerd. Blikvanger dit jaar is de 'Human Tetris', een levende variant van het populaire computerspel. Hieronder leest u een sfeerverslag van Eric Smout over het initiatief. U kunt zelf ook nog een kijkje gaan nemen, want komende zondag vinden de laatste festiviteiten voor dit jaar plaats. Meer in De Gentenaar.


Zondag wordt het 27 graden! Iedereen op post! Wij zullen wat stoeltjes reserveren op de eerste rij.

Zomer

't Is zomer in België! Joepie!


Een fijn zomerweertje from mvuijlst on Vimeo.

video van Michel Vuijlsteke’s weblog.

Ijsje

hmmmmmmmm

Heet

Het is zo heet, het smeltwater stroomt van me af...

Het weer (bis)

Het weer

Het weer gisteren: het is koud en het regent.

Het weer vandaag: het is koud en het regent.

Het weer morgen: het is koud en het regent.

Het weer overmorgen: 31 graden, stralend zonnetje, ideaal terrasjesweer in Kraków!


Degene die dit correct kan uitspreken krijgt van mij een piwo: na czczo ('op de nuchtere maag')
en de plaatsnaam Szczebrzeszyn is goed voor dwa piwo!

:-)

Nonno

Het is warm! Eindelijk!

Dat schreeuwt om een Italiaans ijsje van Nonno (Kortedagsteeg).

Werken in Vooruit heeft steeds meer voordelen...

:-p




*languit met de voeten op het bureau aan ijsje aan het likken*

In de Dardennen

Een van de consequenties van werken bij Vooruit is dat er één keer per jaar een dag vol teambuilding gepland wordt.
Dit jaar werd die dag uitgebreid naar 2 dagen. Zondag vertrokken we met 46 man naar La Roche voor twee dagen van groepsopbouw.

Zondagmiddag: 4 stoere kerels vertrokken per snorfiets naar de Dardennen, de rest reed met auto's. Onze ecologische voetafdruk kan er alleen maar wel bij varen.

Na amper 2 uren en een beetje kwamen we in La Roche aan. Helaas aan de verkeerde kant van het dropscentrum, want de subtiele combinatie van openbare werken en een mototreffen zorgde ervoor dat La Roche een onneembare vesting werd. Hadden ze dat een goeie 60 jaar geleden geweten, de Duitsers waren terstond tot staan gekomen.

Eén groep bouwde zich groep via een mountainbiketocht, de andere bouwde liever aan een stevige wandeling. Een enkeling bouwde liever bierbuik dan groep.
Ondergetekende verkoos de wandeling. Niet ten onrechte, zo bleek, want des morgens was de aanstoker van het hele mtb-gebeuren op zijn schouder gevallen. Gevolg: 3 weken werkonbekwaam.

Na het tochtje onder een stralend zonnetje en een heerlijk temperatuurtje van om en bij de 45 graden, dronken we een verfrissing. Het werd al snel duidelijk dat het weer in de bergen altijd onverwacht kan omslaan. We zaten nét in de auto toen een bijbelse zondvloed losbarstte.
Eenmaal op het terrein van Wildtrails in Jupille aangekomen was het gestopt met slagregenen. Het was aan het slaghagelen. Maar dat hield snel op en we konden naar de camping om onze tentjes op te zetten.
Onder een zachte motregen begonnen we aan die taak. Het bleef gelukkig niet motregenen, het begon weer te gieten. Als je je arm voor je uit stak, zag je je hand niet meer.
Na heel wat gesukkel met natte tentzeilen, wegdrijvende piketten en gezwollen scheerlijnen, stonden de meeste tenten min of meer rechtop. Het voordeel van zo'n regenbui is dat je meteen weet of je tent waterdicht is. Je komt het niet te weten als je luchtmatras midden in de nacht naar buiten drijft.

Op het moment dat de meeste tenten opgericht waren en iedereen er uit zag alsof hij in een soort waterzooi had gelegen, hield het op te regenen. De zon brak door en we kregen een prachtig schouwspel te zien. Nat gras, natte tenten, natte mensen... Schoon.

Tijdens het avondeten viel er nog een spatje regen. Beken zwollen aan tot kolkende watermassa's. Rivieren traden buiten hun oevers. Inboorlingen laadden have en goed op zelfgebouwde arken. Wij zaten gelukkig onder een partytent. Die was zelfs bijna helemaal waterdicht.

Maar genoeg over de regen. Tijdens de feestelijkheden bij het kampvuur moesten we nog eventjes schuilen. Gelukkig maar, want toen ontdekte ik dat de paar miljoen liter die van de barg af stroomden, netjes onder het grondzeil van de tent stroomden. Behalve in het middengangetje. Daar hielden twee tassen van mijn roommates het stromende water tegen. Gelukkig maar, anders had ik misschien natte voeten gekregen.

Soit, na die laatste plensbui brak de maan door en konden we genieten van een hartverwarmend en klerendrogend kampvuur.
Gelukkig hadden we Steven in onze rangen. Hij zorgde ervoor dat vuur niet kon uitdoven door systematisch grote takken natte groene spar uit het bos te slepen en die op het vuur te deponeren.

Wat verder stond een patserige Defender met poepchique daktent. Duidelijk mensen die het avontuur opzoeken. Of ze dat avontuur in Jupille gevonden hebben weet ik niet. In ieder geval hebben ze kunnen oefenen op het niet-slapen.

Na een (on)rustige nacht werden we op subtiele wijze gewekt door een claxon. Iedereen wipte fris en monter (ahum) uit bed, want vandaag stond ons een stralende dag vol activiteiten te wachten.
Nu gingen we pas echt teambuilden. We kregen opdrachtjes, moesten elkaar helpen of tegenwerken, enzovoorts. Hoogtepunt van de dag: de kano van de tegenstanders die met een rotvaart over de Ourthe gestuurd werd. Nu ja, sturen is in deze context misschien wat overroepen. De kano knalde met hoge snelheid tegen de andere oever en kapseisde. Ons team - dat het rustig aan deed - bracht met succes drie slachtoffers naar de overkant én terug.

Des namiddags kregen we de keuze: een natuurwandeling met gids, rotsklimmen met death ride, speleologie of de afvaart van de Ourthe met een kayak.
Avontuurlijk als ik ben, koos ik voor de afvaart van de Ourthe. Na die regenval van de vorige dag, kon het niet anders of de Ourthe was veranderd in een kolkende, woeste rivier.
Tom en ik verdeelden de taken. Tom was kapitein, stuurman,...: het brein van de boot. Ik was stoker, mijn taak bestond uit roeien en aangeven van het tempo: de brute kracht.
Na enkele kilometers veranderden we van positie. De stuurmanskunsten van de kapitein waren - eh - ietwat beperkt. (Tom, naar links! Links!! Dat andere links!!!) Maar toegegeven, we hebben veel van de fauna en flora op de oevers gezien. Pogingen om Tom te ruilen, te verkopen of zelfs gratis weg te geven mislukten jammerlijk.

Omdat we niet écht gemotiveerd waren om bij de strevers te horen, stopten we al gauw met dat inspannend gepeddel. Het water stroomte toch naar beneden en wij dreven mee. Zo bereikten we ook de bestemming. Dat niemand ooit eerder op dat idee gekomen is...
Op 100 meter van de aankomst wachtte ons een andere nobele taak: iedereen die min of meer droog aan de finish geraakt was alsnog bevochtigen. Teambuilding in de Ourthe!
Sommigen onder ons hadden gelukkig schoon en vooral droog ondergoed mee, anderen waren iets minder fortuinlijk.

Na een heerlijke afsluitende barbecue keerden we moe maar tevreden huiswaarts terug.

foto's (van Henk)
foto's (van mij)

Storm over Gent

Mei is voorbij

Mei is voorbij en wat hebben we allemaal gedaan?

Vlees geknuffeld.


Baby-oortjes geplooid.


Van de zon genoten.


Van de zon genoten.


Van de zon genoten.


Van de zon genoten.


Gevliegerd.


Kubb

Zon - zee - zand

'k Heb...

'k heb de zon zien zakken in de zee
'k heb de zon zien zakken in de zee
'k heb de zon zien zakken de zon zien zakken de zon zien zakken in de zee

'k heb de zee zien zakken in de zon
'k heb de zee zien zakken in de zon
'k heb de zee zien zakken de zee zien zakken de zee zien zakken in de zon

'k heb de zak zien zonnen in de zee
'k heb de zak zien zonnen in de zee
'k heb de zak zien zonnen de zak zien zonnen de zak zien zonnen in de zee

'k heb de zon zien zeeën in de zak
'k heb de zon zien zeeën in de zak
'k heb de zon zien zeeën de zon zien zeeën de zon zien zeeën in de zak

'k heb de zee zien zonnen in de zak
'k heb de zee zien zonnen in de zak
'k heb de zee zien zonnen de zee zien zonnen de zee zien zonnen in de zak

'k heb de zak zien zeeën in de zon
'k heb de zak zien zeeën in de zon
'k heb de zak zien zeeën de zak zien zeeën de zak zien zeeën in de zon

Weer

Wat een weertje dat weertje.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als "werk", waardoor we toch niet te veel kunnen verbranden vandaag.