Eurotrash

Het moet van 1986 geleden zijn dat ik nog zoveel van het Songfestival gezien heb. De punten van een land of zeven en de "performance" van het winnende nummer. Oh, en de schrijnende mistroostigheid in de stem van Andréke Vermeulen. Ochere dat ventje. 14 dagen verlof genomen en zelf zijn ticketje naar Oslo betaald om zich voor te bereiden en dan wordt hij in een kotje op de VRT opgesloten met Bartje - ik heb zoiets van - Peeters. De heren hebben werkelijk de hele tijd door het beeld heen zitten lullen. Niet het minste respect voor die drie presentatoren die zich in hun beste Engøls en Frøns verstaanbaar proberen te maken. Foei.



Soit, Duitsland heeft gewonnen. 27 jaar na Nicole Frigide met Ein bischen Frieten (12 punten van België) schoten ze de hoofdvogel af. Trouwens, het jaar van Nicole werd de Nederlandse Stella (12 punten van Nederland) vierde voor België. In het Frans met haar op. Ein bischen Frieten en Stella, dat waren nog eens tijden.



Tom Teirlinck, die eerder deze week nog eerste was in de preselectie, zakte roemloos weg naar de zesde plaats. Geen probleem voor Andréke, hij jubelde dat dit het beste resultaat ooit voor een Vlaamse inzending was. De zelfverklaarde kenner vergeet even dat Bob Benny in 1959 ook zesde werd. (noot: blijkbaar heeft hij dat wel ergens tijdens de uitzending vermeld, excuus)
Het ligt dus aan het systeem. De Duitsers mogen altijd rechtstreeks naar de finale, net als Frankrijk, Groot-Brittannië, Spanje en Italië.

Wat mij echter het meest frappeerde was het resultaat van Groot-Brittannië. Dat land telt wereldwijd het grootste aantal kijkers voor het Eurovisiesongdink. Een mens zou verwachten dat ze dan ook een treffelijk lied insturen. Maar het VK kreeg slechts tien punten en werd laatste. Nochtans een fijn nummertje met lange benen.



Mijn favoriet van de avond was de inzending van de USA: Kyuss met Gardenia. Beste outro ooit!

Tarantino

Tarantino heeft niets te maken met de nieuwste videoclip van Lady Gaga en Beyoncé, het is gewoon een schaamteloze rip-off.

Vrouwen in gevangenissen dragen stiletto's, dat is algemeen geweten. En designerkleren. En een gsm. Enal. Maar het ergste van al moet toch de muziek zijn waar die arme vrouwen naar moeten luisteren...

Pikkendief

Colores en goestings non discutanden. Of zoiets. Maar toch.

Om te beginnen: ze pikken als de raven.
Bijvoorbeeld My Heroics, Part One van Absint Minded is gepikt van Neil Young.


Change Your Mind. Een episch nummer van 10 minuten, schaamteloos geplagieerd door bovenstaande.


Ten tweede: ik weet niet in welke taal Bart Ostijn zingt, maar Engels is het niet. Ik citeer:
"I never get used to Dis
Dey live here long ienof ienof"

Ook de vertaling is er niet meteen één waarmee de Martinus Nijhoffprijs gewonnen zal worden. En dan zwijgen we nog over het metrum.

Om Claus te parafraseren:
"Ga elders drammen, rijmen van een cent,
elders beven voor twaalf lezers
en een snurkende recensent."

Ten derde: Op de MIA's kregen ze de MIA's van Das Pop in handen gestopt. Waar zit Tom Barman als je hem nodig hebt?

Sarah Bettens

Ik heb nog nooit veel respect gevoeld voor Sarah -uhuh uhuh uhuh uhuh uuuh- Bettens, en nu is ook dat laatste sparkje verdwenen.

Wat lezen we deze week in Focus Knack:
"Je downloadt de muziek (legaal, nvdr) rechtstreeks op je iPod, zodat cd's overbodig worden. Groener én gemakkelijker."

Wat lezen we nog, in datzelfde interview:
"Zaterdag keer ik terug naar België. (...) meestal ga ik toch negen of tien keer per jaar".

Dat mens heeft dus het lef om ons een schuldgevoel aan te praten en te zeggen dat cd's niet milieuvriendelijk zijn, maar vliegt wel 10 keer per jaar over en weer van de States naar België.

Hypocriet! Blijf in de V.S. en pest ze daar met je kleffe muziek. Dát zou pas milieuvriendelijk zijn. Geluidshinder is ook een vorm van milieuvervuiling.