dinsdag, augustus 21, 2007
zondag, augustus 19, 2007
Pjoekelpop 3
Na een uitgebreid ontbijtbuffet, satijnen lakens, lekkere warme douche (eat your heart out, kampeerders) trokken we weer naar de weide.
Ze waren er al zonder ons begonnen.
The Van Jets zijn nog een beetje te licht voor het grote podium. Zeker om 13u. Net wakker en zo. Labo de Lux-winnaars Starfucker zijn nog een beetje te licht voor de skate-stage.
Daarna heb ik veel groepen gezien, geen enkele was de moeite waard.
Tot Matt en Kim het podium van de Club betraden. Het levende bewijs dat je met veel enthousiasme, melige grapjes en een kamerbrede glimlach een tent kan inpakken. De muziek had niet veel om het lijf, maar toch stond het publiek na 5 minuten lichtjes uit de bol te gaan. Matt is een neurt met kleine tetjes en een onnozel gevoel voor humor, Kim beschikt over de glimlach, kleine tetjes en grote spierballen. Als ze nog een keer in België zijn (het was hun eerste keer), dan ga ik zeker weer kijken. Hiphoi!
Fridge brengt postrock. Denk aan rock, maar dan met rode bestelwagentjes. Ideaal om na de middag een dutje te doen.
Om af te kicken van al dat mannelijk schoon vond ik het tijd om Cansei de Ser Sexy te gaan bekijken en beluisteren. Vijf vrouwen die het beu zijn om sexy te zijn. Maar dan wel in een kruippakje op het podium staan springen. Mét een leuke cover van L7.
Als je in het vervolg The Black Dahlia Murder tegenkomt, dan loop je daar in een grote boog omheen. Het enige leuke aan dit concert waren de holocaust-grapjes die wij in de achtergrond aan het maken waren.
Gelukkig was UNKLE wel goed. Een dikke live-show, voor het eerst in België. Met prachtig artwork en een behoorlijke wall of sound.
Tijdens het optreden van Sophia stonden enkele pubers vlakbij nogal luidruchtig met elkaar te tetteren. De mensen daar net achter vonden het niet zo leuk om tijdens het intimistische optreden van de zelfverklaarde beste songschrijver ter wereld dat getetter te aanhoren.
En dan is het tijd voor een van de hoogtepunten van Pukkelpop. Arcade Fire treedt aan op het hoofdpodium. Arcade Fire heeft één van de beste platen van het jaar uitgebracht. Helaas is het geluid aan het hoofdpodium abominabel. Awoe voor de man die de priese van de boxen in moet steken. Grmbl.
De op één na oudste groep op Pukkelpop dit jaar is Dinosaur Jr. Sinds Barlow en Mascis weer een beetje doen alsof ze elkaar kunnen uitstaan zijn ze weer samen en brachten ze één van de beste platen van het jaar uit. Dat is nog maar één reden om aanwezig te zijn op hun optreden. Voor de tweede keer dit jaar. En ze ontgoochelen wederom niet. Leve! Hulde! Zingt jubilate!
Wat ons alweer naadloos bij het "optreden" van The Smashing Pumpkins brengt. The Pompoenen kregen de zware taak om de vrijdagavond af te sluiten. Met hun depressieve muziek, geweldig gitaargeweld en het gekrijs van Corgan zou dat moeten lukken, denk een mens algauw. Helaas, de Pumpkins zijn de Pumpkins niet meer. Letterlijk.
Degene die het podiumontwerp creëerde had duidelijjk nog nooit van de Smashing Pumkins gehoord, precies een kerstboom, maar dan kleurrijk. Hell, de Smashing Pumpkins hadden precies zélf nog nooit van de Smashing Pumpkins gehoord.
Dan zijn we nog maar eens naar de Noorse pretpunkers van Turbonegro getrokken. Daar wéét je tenminste dat het om te lachen is. Bij Corgan en Co weten we dat natuurlijk onderhand ook. Turbonegro dus. Met "All my friends are dead", "I got erection", "Do you do you dig destruction" en "Everybody loves a chubby dude". Inderdaad, humor voor beginners.
's Nachts had ik dan weer het genoegen om met Willem het bed in te duiken.
Ze waren er al zonder ons begonnen.
The Van Jets zijn nog een beetje te licht voor het grote podium. Zeker om 13u. Net wakker en zo. Labo de Lux-winnaars Starfucker zijn nog een beetje te licht voor de skate-stage.
Daarna heb ik veel groepen gezien, geen enkele was de moeite waard.
Tot Matt en Kim het podium van de Club betraden. Het levende bewijs dat je met veel enthousiasme, melige grapjes en een kamerbrede glimlach een tent kan inpakken. De muziek had niet veel om het lijf, maar toch stond het publiek na 5 minuten lichtjes uit de bol te gaan. Matt is een neurt met kleine tetjes en een onnozel gevoel voor humor, Kim beschikt over de glimlach, kleine tetjes en grote spierballen. Als ze nog een keer in België zijn (het was hun eerste keer), dan ga ik zeker weer kijken. Hiphoi!
Fridge brengt postrock. Denk aan rock, maar dan met rode bestelwagentjes. Ideaal om na de middag een dutje te doen.
Om af te kicken van al dat mannelijk schoon vond ik het tijd om Cansei de Ser Sexy te gaan bekijken en beluisteren. Vijf vrouwen die het beu zijn om sexy te zijn. Maar dan wel in een kruippakje op het podium staan springen. Mét een leuke cover van L7.
Als je in het vervolg The Black Dahlia Murder tegenkomt, dan loop je daar in een grote boog omheen. Het enige leuke aan dit concert waren de holocaust-grapjes die wij in de achtergrond aan het maken waren.
Gelukkig was UNKLE wel goed. Een dikke live-show, voor het eerst in België. Met prachtig artwork en een behoorlijke wall of sound.
Tijdens het optreden van Sophia stonden enkele pubers vlakbij nogal luidruchtig met elkaar te tetteren. De mensen daar net achter vonden het niet zo leuk om tijdens het intimistische optreden van de zelfverklaarde beste songschrijver ter wereld dat getetter te aanhoren.
En dan is het tijd voor een van de hoogtepunten van Pukkelpop. Arcade Fire treedt aan op het hoofdpodium. Arcade Fire heeft één van de beste platen van het jaar uitgebracht. Helaas is het geluid aan het hoofdpodium abominabel. Awoe voor de man die de priese van de boxen in moet steken. Grmbl.
De op één na oudste groep op Pukkelpop dit jaar is Dinosaur Jr. Sinds Barlow en Mascis weer een beetje doen alsof ze elkaar kunnen uitstaan zijn ze weer samen en brachten ze één van de beste platen van het jaar uit. Dat is nog maar één reden om aanwezig te zijn op hun optreden. Voor de tweede keer dit jaar. En ze ontgoochelen wederom niet. Leve! Hulde! Zingt jubilate!
Wat ons alweer naadloos bij het "optreden" van The Smashing Pumpkins brengt. The Pompoenen kregen de zware taak om de vrijdagavond af te sluiten. Met hun depressieve muziek, geweldig gitaargeweld en het gekrijs van Corgan zou dat moeten lukken, denk een mens algauw. Helaas, de Pumpkins zijn de Pumpkins niet meer. Letterlijk.
Degene die het podiumontwerp creëerde had duidelijjk nog nooit van de Smashing Pumkins gehoord, precies een kerstboom, maar dan kleurrijk. Hell, de Smashing Pumpkins hadden precies zélf nog nooit van de Smashing Pumpkins gehoord.
Dan zijn we nog maar eens naar de Noorse pretpunkers van Turbonegro getrokken. Daar wéét je tenminste dat het om te lachen is. Bij Corgan en Co weten we dat natuurlijk onderhand ook. Turbonegro dus. Met "All my friends are dead", "I got erection", "Do you do you dig destruction" en "Everybody loves a chubby dude". Inderdaad, humor voor beginners.
's Nachts had ik dan weer het genoegen om met Willem het bed in te duiken.
vrijdag, augustus 17, 2007
Pukkelpop 2
Eindelijk was het zover. Na een la-ange werkdag mocht ik eindelijk naar Kiewit. Hiphop op de moto en weg was ik. Maar niet voor ik de verkeerde richting uit reed. Naar goede gewoonte vertrok ik richting Gent i.p.v. naar de autostrada.
Gelukkig had ik het snel door.
Op de E17 kreeg ik al snel borden te zien: "ongeval in Ranst", "file vanaf Kruibeke". Nog voor Kruibeke stonden de auto's stil. Maar niet de moto's :-D. Kortom, ik denk dat ze er vandaag nog staan. Een kleine 40 km later was ik in Ranst.
De ingang van de heilige wei van Kiewit werd bewaakt door tientallen louche types. Ik opende mijn rugzak en buig me alvast voorover voor het rectaal onderzoek, maar mag gewoon doorlopen. Morgen breng ik 5 flessen whisky en een karton bierblikjes mee. Nem. Wedden dat ze mij dan wel controleren?
Op de skatestage zijn de rednecks van Hayseed Dixie aan het tokkelen op hun banjo. Grappig voor een nummertje (The ace of spades), maar ik zou er toch geen cd van kopen. Maar we houden de groep in het achterhoofd voor de quiz...
Tijdens het rondsjokken lopen we Tim Vanhamel tegen het iele lijf. Brrrr.
Het hele donderdagprogramma valt een beetje tegen, vink. Na Jamie T verblijd ik de jongens van Ignite met een bezoekje. Ze zijn duidelijk blij met mijn aanwezigheid. Ze hebben net een geweldige nieuwe CD uit, die ik desondanks in de Kaft kon kopen. Wiii.
Daarna hollen we (nu ja) naar de Club voor het optreden van Battles. Pukkelpop is zo'n festival waar je af en toe een parel tussen de zwijnen ontdekt. Dit is er duidelijk één van. Het publiek gaat compleet uit de bol en de jongens vinden het zelf ook geweldig.
Noch de Kaiser Chiefs met hun pretpop, noch La Coka Nostra (aka The House of Pain) kunnen ons bekoren. De eersten hebben te weinig drugs genomen, de laatsten teveel.
Dan maar naar Balkan Beat Box. Ze komen uit New York, maar doen er alles aan om dat te verbergen. De Chateau ontploft: feestje!
Daarna zijn we moe. We zijn natuurlijk niet meer van de jongsten. Architecture in Helsinki zal voor een volgende keer zijn.
Hotel Plessers-Vanhemel is gelukkig nog open. Willem en ik kruipen samen in bed. Het wordt een woelige nacht...
Gelukkig had ik het snel door.
Op de E17 kreeg ik al snel borden te zien: "ongeval in Ranst", "file vanaf Kruibeke". Nog voor Kruibeke stonden de auto's stil. Maar niet de moto's :-D. Kortom, ik denk dat ze er vandaag nog staan. Een kleine 40 km later was ik in Ranst.
De ingang van de heilige wei van Kiewit werd bewaakt door tientallen louche types. Ik opende mijn rugzak en buig me alvast voorover voor het rectaal onderzoek, maar mag gewoon doorlopen. Morgen breng ik 5 flessen whisky en een karton bierblikjes mee. Nem. Wedden dat ze mij dan wel controleren?
Op de skatestage zijn de rednecks van Hayseed Dixie aan het tokkelen op hun banjo. Grappig voor een nummertje (The ace of spades), maar ik zou er toch geen cd van kopen. Maar we houden de groep in het achterhoofd voor de quiz...
Tijdens het rondsjokken lopen we Tim Vanhamel tegen het iele lijf. Brrrr.
Het hele donderdagprogramma valt een beetje tegen, vink. Na Jamie T verblijd ik de jongens van Ignite met een bezoekje. Ze zijn duidelijk blij met mijn aanwezigheid. Ze hebben net een geweldige nieuwe CD uit, die ik desondanks in de Kaft kon kopen. Wiii.
Daarna hollen we (nu ja) naar de Club voor het optreden van Battles. Pukkelpop is zo'n festival waar je af en toe een parel tussen de zwijnen ontdekt. Dit is er duidelijk één van. Het publiek gaat compleet uit de bol en de jongens vinden het zelf ook geweldig.
Noch de Kaiser Chiefs met hun pretpop, noch La Coka Nostra (aka The House of Pain) kunnen ons bekoren. De eersten hebben te weinig drugs genomen, de laatsten teveel.
Dan maar naar Balkan Beat Box. Ze komen uit New York, maar doen er alles aan om dat te verbergen. De Chateau ontploft: feestje!
Daarna zijn we moe. We zijn natuurlijk niet meer van de jongsten. Architecture in Helsinki zal voor een volgende keer zijn.
Hotel Plessers-Vanhemel is gelukkig nog open. Willem en ik kruipen samen in bed. Het wordt een woelige nacht...
donderdag, augustus 16, 2007
zondag, augustus 12, 2007
KUBB
Gisteren was het grote KUBB-training. Het BK is al binnen twee weken en het team moet nog samengesteld worden.
Alles verliep goed: het zonnetje scheen uitbundig, er was verse sangria, de spanning in het Kubb-spel was bij momenten te snijden.
Maar toen...
... toen sprak iemand het woordje "barbecue" uit. Plots kon het mannenteam zich van geen kanten meer concentreren. Toen ook nog het woordje "seks" viel, was het ook afgelopen met de inzet bij het vrouwenteam.
Iedereen kreeg een nobele taak toegewezen: Sarah en Steven haastten zich naar Delhaize, De Sarahi en Wendie prepareerden de groenten, Wim maakte vuur, Joachim superviseerde en Thomas... die had honger ;-)
Eén minpuntje: de Vedett-strandstoelen stuurden hun kat.
Alles verliep goed: het zonnetje scheen uitbundig, er was verse sangria, de spanning in het Kubb-spel was bij momenten te snijden.
Maar toen...
... toen sprak iemand het woordje "barbecue" uit. Plots kon het mannenteam zich van geen kanten meer concentreren. Toen ook nog het woordje "seks" viel, was het ook afgelopen met de inzet bij het vrouwenteam.
Iedereen kreeg een nobele taak toegewezen: Sarah en Steven haastten zich naar Delhaize, De Sarahi en Wendie prepareerden de groenten, Wim maakte vuur, Joachim superviseerde en Thomas... die had honger ;-)
Eén minpuntje: de Vedett-strandstoelen stuurden hun kat.
vrijdag, augustus 10, 2007
Hé
Hé, het regent niet meer!
En ... zie ik daar ... ?
Jawel! Een waterig zonnetje.
Toch maar opletten. Zonnecrème smeren en een petje tegen de zonneslag dragen.
En ... zie ik daar ... ?
Jawel! Een waterig zonnetje.
Toch maar opletten. Zonnecrème smeren en een petje tegen de zonneslag dragen.
maandag, augustus 06, 2007
Blubber
Soms kan je van die dagen hebben dat je je voelt alsof er een bulldozer over je heen gereden is.
zaterdag, augustus 04, 2007
Rommelmarkt
't Is rommelmarkt in de Heirniswijk. Het jaarlijkse hoogtepunt van de wijkfeesten! En wie verkopen daar hun brol? Inderdaad: wij.
5 cent voor een glas, 5 euro voor een T-shirt, 10 voor een koelkast... Komt dat zien.
tot straks.
Live vanop de rommelmarkt, uw reporter ter plaatse.
5 cent voor een glas, 5 euro voor een T-shirt, 10 voor een koelkast... Komt dat zien.
tot straks.
Live vanop de rommelmarkt, uw reporter ter plaatse.
dinsdag, juli 31, 2007
When we were young...
Wat doet een mens als hij zich even verveelt? Oude klasgenootjes opzoeken...
Katrien is politie-inspecteur;
Els werkt bij het VTI;
Hans doet vanalles met boeken;
Nico doet de boeken bij KV Kortrijk;
Wim fietste van Canada naar Ushuaia;
Hilde werkt bij het VTI;
Toon is wedstrijdschapenjurylid (?).
De anderen werken nog aan hun website...
Maar waar zijn al die grootste plannen gebleven? De wereldverbeteringen...?
vrijdag, juli 27, 2007
Dinelli's
Gisteren zijn we eens bij Dinelli's gaan eten. Een restaurant vlakbij ons huis (St.-Amandsberg) met een speudo-chique uitstraling. Bij dinelli's kan je momenteel echte Spaanse paella eten voor maar 7 euro.
Reserveren is aangeraden, zeker als je paella wil, maar dat schijnt vandaag niet nodig te zijn.
Het interieur is niet echt onze stijl (zwarte muren, blauwe TL-lampen), maar smaken verschillen. En uiteindelijk gaat het om hetgeen op je bord ligt.
Eten van de kaart blijkt niet echt goedkoop te zijn (gerechten vanaf 20 euro), dus bestellen we de paella. Helaas hebben we ons bonnetje niet mee, maar gelukkig vindt de ober - na wat gezeur - er nog eentje achter de bar. Anders hadden we de volle pot moeten betalen.
Na het aperitief worden twee grote schalen paella op tafel gezet. Tot zover het goede nieuws.
De rijst is uitgedroogd, geen enkel dier zou zo mishandeld mogen worden als de kip en de garnalen en mosselen ... die botsen ongetwijfeld terug omhoog als je ze op de grond gooit, ze lijken wel van rubber.
Deze schotel is geen 7 euro waard, laat staan 18.
Reserveren is aangeraden, zeker als je paella wil, maar dat schijnt vandaag niet nodig te zijn.
Het interieur is niet echt onze stijl (zwarte muren, blauwe TL-lampen), maar smaken verschillen. En uiteindelijk gaat het om hetgeen op je bord ligt.
Eten van de kaart blijkt niet echt goedkoop te zijn (gerechten vanaf 20 euro), dus bestellen we de paella. Helaas hebben we ons bonnetje niet mee, maar gelukkig vindt de ober - na wat gezeur - er nog eentje achter de bar. Anders hadden we de volle pot moeten betalen.
Na het aperitief worden twee grote schalen paella op tafel gezet. Tot zover het goede nieuws.
De rijst is uitgedroogd, geen enkel dier zou zo mishandeld mogen worden als de kip en de garnalen en mosselen ... die botsen ongetwijfeld terug omhoog als je ze op de grond gooit, ze lijken wel van rubber.
Deze schotel is geen 7 euro waard, laat staan 18.
zondag, juli 22, 2007
zaterdag, juli 21, 2007
Rozebroeken
Deze morgen zijn we voor het eerst eens in het nieuwe Rozebroekenpark in Sint-Amandsberg gaan wandelen.
Het gras moet nog een beetje dichtgroeien, maar het ziet er nu al als een heerlijk chaotische wildernis uit.
Het gras moet nog een beetje dichtgroeien, maar het ziet er nu al als een heerlijk chaotische wildernis uit.
't Is mis
Deze morgen (nu ja, morgen) opgestaan en wat zien we voor onze deur staan? Een kamion van de VRT. Een lichte opwinding maakt zich natuurlijk van ons meester. Wat komen ze doen?
Wendies gok: opname van Flikken.
Mijn gok: opname van de mis.
Snelsnel even naar het teveblad gesurft, en wat zien we daar:
Eindelijk nog eens een goeie reden om naar de mis te gaan. We kunnen op tv komen. We zullen alvast een reclamepaneel van La Forelle tegen het altaar gaan plaatsen. Morgen is onze prochie heel even het centrum van alle aandacht in België.
U kijkt toch ook?
Wendies gok: opname van Flikken.
Mijn gok: opname van de mis.
Snelsnel even naar het teveblad gesurft, en wat zien we daar:
Eindelijk nog eens een goeie reden om naar de mis te gaan. We kunnen op tv komen. We zullen alvast een reclamepaneel van La Forelle tegen het altaar gaan plaatsen. Morgen is onze prochie heel even het centrum van alle aandacht in België.U kijkt toch ook?
woensdag, juli 18, 2007
dinsdag, juli 17, 2007
Gentse Feesten
Vanavond op de Feesten: Baba Zula. Turkse muziek, elektronica en buikdanseressen.
So?, hoor ik je denken. Wel, bij Baba Zula zitten onderandere Ceren Oykut en Murat Ertel en die hebben vorig jaar in onze B&B gelogeerd.
En als dat nog niet overtuigend genoeg is, ze werkten o.a. samen met Sly & Robbie, met Mad Professor en nog wat schoon volk.
En voor zij aan de beurt zijn is het nog Madensuyu. Geweldig veel lawaai met 2. Denk aan Sonic Youth, maar ook aan Kyuss, Pixies, Wesley Willis en de Fabeltjeskrant.
Tot straks!
So?, hoor ik je denken. Wel, bij Baba Zula zitten onderandere Ceren Oykut en Murat Ertel en die hebben vorig jaar in onze B&B gelogeerd.
En als dat nog niet overtuigend genoeg is, ze werkten o.a. samen met Sly & Robbie, met Mad Professor en nog wat schoon volk.
En voor zij aan de beurt zijn is het nog Madensuyu. Geweldig veel lawaai met 2. Denk aan Sonic Youth, maar ook aan Kyuss, Pixies, Wesley Willis en de Fabeltjeskrant.
Tot straks!
10 dagen geleden...
Zaten we in het vliegtuig dat net van Kilimanjaro National Airport opgestegen was. De wolken hingen op ongeveer 4000 m. De Kilimanjaro stak daar nog een ietsiepietsie bovenuit.
Als je goed kijkt, dan kan je mensen op de top zien staan...
maandag, juli 16, 2007
Wijsheid
Vandaag gaan de wijsheidstanden er uit.
Alweer een vrolijke activiteit tijdens de Gentse Feesten.
Alweer een vrolijke activiteit tijdens de Gentse Feesten.
zondag, juli 15, 2007
De vrolijke avonturen van...
Nadine.
Nadine woont samen met Kenny, haar zoon, in het rijhuis tegenover ons. Daar betrekt ze het bovenste appartement.
Nadine had een vriend, Johnny, maar die hebben we al een tijdje niet meer gezien.
Johnny stond regelmatig midden in de nacht, 's middags, in de vooravond, ... zo zat als 24 zeemannen te brullen op straat. Dat ze de deur moest open doen of hij zou ze intrappen. Waarna hij als een gek op de deur begon te trappen. De deur was echter sterker dan Johnny. Of dat ze een hoer was. En nog van dat fraais. Of hij probeerde haar wat kletskoeken te verkopen. Maar dan kreeg hij meestal slaag terug, dus dat gebeurde niet zo vaak.
Maar nu is het toch al enkele maanden geleden dat we Johnny zagen. De straat is veel rustiger nu, maar ook wel veel saaier.
Gelukkig heeft Nadine nu een nieuwe vriend. Freddy. Freddy is gezapiger. Roept niet zoveel en probeert al helemaal niet om de deur in te trappen. Gisteren hadden Nadine en Freddy woorden. Freddy zei haar eens goed zijn gedacht. Nadine is ook niet op haar mondje gevallen en zei al snel iets terug. Het begon een beetje uit de hand te lopen en Freddy gaf Nadine een mep. Waarop Nadine meteen terugsloeg. Freddys zelfvertrouwen wankelde even, dus hij probeerde een magistrale karatetrap uit. Waarop zij hem begon te schoppen en hij verschrikt achteruit deinsde.
Een vriendelijke passant probeerde de twee kemphanen uit elkaar te halen, maar wist niet meteen voor wie hij partij moest kiezen: de vrouw die slaag kreeg of de man, die nog meer slaag kreeg.
Gelukkig liep alles goed af.
En Kenny?
Terwijl ma en haar vriend in vrije stijl straatvechten staat de handtas van ma in de gang. Kenny kijkt in de handtas, haalt al het geld er uit, sluit de handtas weer netjes en verdwijnt naar boven.
Omwille van de privacy hebben we de namen van de betrokkenen veranderd. En ook omdat we hun echte namen eigenlijk niet kenny.
Nadine woont samen met Kenny, haar zoon, in het rijhuis tegenover ons. Daar betrekt ze het bovenste appartement.
Nadine had een vriend, Johnny, maar die hebben we al een tijdje niet meer gezien.
Johnny stond regelmatig midden in de nacht, 's middags, in de vooravond, ... zo zat als 24 zeemannen te brullen op straat. Dat ze de deur moest open doen of hij zou ze intrappen. Waarna hij als een gek op de deur begon te trappen. De deur was echter sterker dan Johnny. Of dat ze een hoer was. En nog van dat fraais. Of hij probeerde haar wat kletskoeken te verkopen. Maar dan kreeg hij meestal slaag terug, dus dat gebeurde niet zo vaak.
Maar nu is het toch al enkele maanden geleden dat we Johnny zagen. De straat is veel rustiger nu, maar ook wel veel saaier.
Gelukkig heeft Nadine nu een nieuwe vriend. Freddy. Freddy is gezapiger. Roept niet zoveel en probeert al helemaal niet om de deur in te trappen. Gisteren hadden Nadine en Freddy woorden. Freddy zei haar eens goed zijn gedacht. Nadine is ook niet op haar mondje gevallen en zei al snel iets terug. Het begon een beetje uit de hand te lopen en Freddy gaf Nadine een mep. Waarop Nadine meteen terugsloeg. Freddys zelfvertrouwen wankelde even, dus hij probeerde een magistrale karatetrap uit. Waarop zij hem begon te schoppen en hij verschrikt achteruit deinsde.
Een vriendelijke passant probeerde de twee kemphanen uit elkaar te halen, maar wist niet meteen voor wie hij partij moest kiezen: de vrouw die slaag kreeg of de man, die nog meer slaag kreeg.
Gelukkig liep alles goed af.
En Kenny?
Terwijl ma en haar vriend in vrije stijl straatvechten staat de handtas van ma in de gang. Kenny kijkt in de handtas, haalt al het geld er uit, sluit de handtas weer netjes en verdwijnt naar boven.
Omwille van de privacy hebben we de namen van de betrokkenen veranderd. En ook omdat we hun echte namen eigenlijk niet kenny.
woensdag, juli 11, 2007
Dans Paris en vélo...
... on dépasse les autos
En vélo dans Paris
on dépasse les taxis...
Dankzij Sporza zit ik heelder dagen met dit vrolijke deuntje in mijn kop. Op zich is dat allemaal niet zo erg, maar het probleem is dat ik alleen deze twee zinnen ken. En na 4865 keer begint dat een beetje tegen te steken.
Gelukkig is er tegenwoordig het internet.
Het nummer van Joe Dassin was in 1972 al zo actueel dat het nog altijd niet achterhaald is. En de paar zinnetjes zitten ook nog eens vol met woordgrapjes. Heerlijk.
La complainte de l'heure de pointe
{Refrain: 2x}
Dans Paris à velo on dépasse les autos
A vélo dans Paris on dépasse les taxis
Place des fêtes on roule au pas
Place Clichy on n'roule pas
La Bastille est assiégée
Et la République est en danger
{Refrain 2x}
L'agent voudrait se mettre au vert
L'Opéra rêve de grand air
A Cambronne on a des mots
Et à Austerlitz c'est Waterloo
{Refrain 4x}
En vélo dans Paris
on dépasse les taxis...
Dankzij Sporza zit ik heelder dagen met dit vrolijke deuntje in mijn kop. Op zich is dat allemaal niet zo erg, maar het probleem is dat ik alleen deze twee zinnen ken. En na 4865 keer begint dat een beetje tegen te steken.
Gelukkig is er tegenwoordig het internet.
Het nummer van Joe Dassin was in 1972 al zo actueel dat het nog altijd niet achterhaald is. En de paar zinnetjes zitten ook nog eens vol met woordgrapjes. Heerlijk.
La complainte de l'heure de pointe
{Refrain: 2x}
Dans Paris à velo on dépasse les autos
A vélo dans Paris on dépasse les taxis
Place des fêtes on roule au pas
Place Clichy on n'roule pas
La Bastille est assiégée
Et la République est en danger
{Refrain 2x}
L'agent voudrait se mettre au vert
L'Opéra rêve de grand air
A Cambronne on a des mots
Et à Austerlitz c'est Waterloo
{Refrain 4x}
Jarrod en Gabrielle
De weblog van Jarrod en Gabe, twee Australiërs die we in Mombi ontmoetten en daarna tegen het lijf bleven lopen.
Ze hebben hun jobs (elk 3) opgezegd om een tripje rond de wereld te maken. Zuid-Amerika, Afrika en Azië in 7,5 maand.
Zanzibar
De straten van Zanzibar-stad zijn een doolhof. Als je er rondloopt, dan verdwaal je. Dat is geen schande.
Je kan er wel een heerlijk middagdutje doen...
Allemaal beestjes
We kunnen de mensen die nog naar Afrika gaan geruststellen. Er zitten niet zo heel veel insecten en andere beesterijen in Tanzania. Ze zijn wel een halve meter lang...
maandag, juli 09, 2007
zondag, juli 08, 2007
Simba camp
In Simba kamp op de kraterrand van Ngorongoro liepen zebra's rond. Alweer de waarschuwing: geen eten in de tent. Er zitten wilde varkens in de buurt en die zullen je tent volledig vernielen. Of je er dan in ligt of niet, maakt hen niets uit.
Op safari
Zo kan het dus ook. Wij zaten gezellig met z'n tweetjes achter in de jeep. Je kan ook voor budgetreizen kiezen, maar dan moeten de beestjes wel aan de goede kant van de vrachtwagen willen poseren natuurlijk.
Seronera
In de Serengeti brengen we de nacht door op een bush-camping. Waarschuwingen om geen eten mee te nemen in de tent, 's nachts met een zaklamp naar het toilet gaan en vooral niet buiten het kamp te gaan.Gnoe's, hyena's en leeuwen lopen 's nachts tussen de tenten.
Here kitty kitty
Zo'n luipaard is een prachtig beest. Helaas zijn er nog altijd rijke gekken die het gedaan krijgen van de overheid dat ze er op mogen jagen. Een deel van de Serengeti is verhuurd aan een steenrijke Arabier die met zijn vrienden op de grote 5 komt jagen. En volgens sommige bronnen blijven ze niet altijd in het gehuurde gebied als de jacht wat matig is.
Waar zit Wally
Plots staat ergens een jeep stil. In de boom verderop zit een luipaard. "Daar", wijst Leonard, onze gids.
Wie zoekt die vindt...
De oplossing
Wie zoekt die vindt...
De oplossing
Zebrapad
Dat zien we nog niet zo snel gebeuren in België: zebra's en gnoe's die de straat oversteken.
Serengeti
In de Serengeti bestaan de wegen uit stof en stenen. Toch rijden daar lijnbussen.
In elke stofwolk zit een auto verstopt.
Lake Manyara
Dit zien we in België nog niet zo snel gebeuren: een schildpad steekt de straat over.
Geef eens een pootje...
Oei
Onze foto's van 11 juni tot 18 juni (de beklimming van mt. Meru, het begin van de safari) zijn helaas verloren gegaan bij het kopiëren naar CD. We doen er alles aan om die nog op te duikelen.
zaterdag, juli 07, 2007
't Is gedaan...
Gisteren hebben we afscheid genomen van Jan, Allison, Zachaio, Morani, Tanzania en ons verlof.
Om 16u staan we in de luchthaven van Kilimanjaro. De vlucht zou om 18u10 vertrekken, dus dat is ruim op tijd.
We checken in, helaas werkt de scanner voor de handbagage niet en moet alles met de hand gebeuren. Blijkbaar mogen vloeistoffen niet op het vliegtuig. Voor de eerste keer worden we met die maatregel geconfronteerd in Afrika. Tot nu toe namen we vrolijk water, DDT en nitroglycerine mee op het vliegtuig. We hebben een verse fles water mee, we drinken er nog even van en wachten op de paspoortcontrole. Vijf minuten later vraag ik aan een douanierster of de fles water mee mag en het mag...
Om kwart na acht landen we in Addis Ababa, om 23u35 hebben we onze aansluitende vlucht. We doden de tijd met een bezoek aan de tax free shops. De Ricard kost maar 11 euro in Ethiopië. En je mag zoveer meenemen als je wil. Allen daarheen.
Na lang wachten mogen we op het grote vliegtuig. Een Boeing 767 zal ons naar Zaventem brengen. Plots stappen een achttal oudere mensen met zwarte baby's op. Wendie heeft ondertussen drie zetels naast elkaar veroverd. De baby's gaan voor en achter haar zitten en krijsen de eerste uren. Het is al na middernacht als het vliegtuig vertrekt.
We hebben geluk, onze zitplaatsen liggen aan een nooduitgang. Wendie droomt van neerstortende vliegtuigen, verlaten eilanden en geheimzinnige stammen. Ik kijk drie keer naar Wild Hogs, een verschrikkelijke film met John Travolta.
's Nachts is het er donker in de woestijn. Hier en daar een lichtje, waarschijnlijk van een bedoeïn die thee zet. In Libië vliegen we over een klein kuststadje. Het verschil met Europa is enorm. Vanaf Italië kan je hele stratenplannen volgen.
Eerst moeten we nog tussenlanden in Parijs. Het gros van de passagiers stappen uit. Het duurt wel anderhald uur voor we weer vertrekken, tot grote frustratie van één van de passagiers vlak bij ons.
De landing, het uitchecken, de bagage oppikken, ... alles verloopt heel vlot. Als we in de aankomsthal komen staan een hondertal mensen ons op te wachten. We kennen ze echter niet, dus we lopen door. Ze zeggen zelfs niet dat ze onze beste vriend zijn en toevallig een hotelkamer voor ons vrij hebben. Of een krant. Of nootjes in een zelfgemaakt zakje. Taxi. Beeldje. Masaizwaard. Safari... Heel verwarrend allemaal.
Om 20 na 9 zitten we op de trein in Zaventem, de trein in Brussel heeft vertraging. We zijn blij dat de NMBS ons nog even van het Afrikaanse gevoel laat genieten.
We komen thuis en het is net de mooiste dag in vier weken. Het is zelfs warmer dan het de dag voordien in Arusha was.
De koning heeft een nieuwe heup, Danilo Di Luca heeft de Giro gewonnen, Justine Henin heeft verloren, Dehaene is formateur en er zijn ongetwijfeld mensen overleden waarvan we dat pas binnen 5 jaar zullen weten.
We hebben een van de mooiste reizen van ons leven gemaakt, genoten met volle teugen.
Om 16u staan we in de luchthaven van Kilimanjaro. De vlucht zou om 18u10 vertrekken, dus dat is ruim op tijd.
We checken in, helaas werkt de scanner voor de handbagage niet en moet alles met de hand gebeuren. Blijkbaar mogen vloeistoffen niet op het vliegtuig. Voor de eerste keer worden we met die maatregel geconfronteerd in Afrika. Tot nu toe namen we vrolijk water, DDT en nitroglycerine mee op het vliegtuig. We hebben een verse fles water mee, we drinken er nog even van en wachten op de paspoortcontrole. Vijf minuten later vraag ik aan een douanierster of de fles water mee mag en het mag...
Om kwart na acht landen we in Addis Ababa, om 23u35 hebben we onze aansluitende vlucht. We doden de tijd met een bezoek aan de tax free shops. De Ricard kost maar 11 euro in Ethiopië. En je mag zoveer meenemen als je wil. Allen daarheen.
Na lang wachten mogen we op het grote vliegtuig. Een Boeing 767 zal ons naar Zaventem brengen. Plots stappen een achttal oudere mensen met zwarte baby's op. Wendie heeft ondertussen drie zetels naast elkaar veroverd. De baby's gaan voor en achter haar zitten en krijsen de eerste uren. Het is al na middernacht als het vliegtuig vertrekt.
We hebben geluk, onze zitplaatsen liggen aan een nooduitgang. Wendie droomt van neerstortende vliegtuigen, verlaten eilanden en geheimzinnige stammen. Ik kijk drie keer naar Wild Hogs, een verschrikkelijke film met John Travolta.
's Nachts is het er donker in de woestijn. Hier en daar een lichtje, waarschijnlijk van een bedoeïn die thee zet. In Libië vliegen we over een klein kuststadje. Het verschil met Europa is enorm. Vanaf Italië kan je hele stratenplannen volgen.
Eerst moeten we nog tussenlanden in Parijs. Het gros van de passagiers stappen uit. Het duurt wel anderhald uur voor we weer vertrekken, tot grote frustratie van één van de passagiers vlak bij ons.
De landing, het uitchecken, de bagage oppikken, ... alles verloopt heel vlot. Als we in de aankomsthal komen staan een hondertal mensen ons op te wachten. We kennen ze echter niet, dus we lopen door. Ze zeggen zelfs niet dat ze onze beste vriend zijn en toevallig een hotelkamer voor ons vrij hebben. Of een krant. Of nootjes in een zelfgemaakt zakje. Taxi. Beeldje. Masaizwaard. Safari... Heel verwarrend allemaal.
Om 20 na 9 zitten we op de trein in Zaventem, de trein in Brussel heeft vertraging. We zijn blij dat de NMBS ons nog even van het Afrikaanse gevoel laat genieten.
We komen thuis en het is net de mooiste dag in vier weken. Het is zelfs warmer dan het de dag voordien in Arusha was.
De koning heeft een nieuwe heup, Danilo Di Luca heeft de Giro gewonnen, Justine Henin heeft verloren, Dehaene is formateur en er zijn ongetwijfeld mensen overleden waarvan we dat pas binnen 5 jaar zullen weten.
We hebben een van de mooiste reizen van ons leven gemaakt, genoten met volle teugen.
donderdag, juli 05, 2007
Zucht
't Is bijna gedaan... onze laatste 24u in Tanzania zijn ingegaan. Net nu we goed begonnen te worden in het wegjagen van allerlei leurders, bedelaars en "safari-gidsen", net nu we eindelijk op een qwerty-klavier kunnen tikken...
De laatste dagen hebben we niets noemenswaardigs meer uitgespookt. Beetje rondgehangen in Arusha, gewandeld, met de dalla dalla naar Snake Park. Vandaag hebben we wel nog een nieuw dalla dalla record gevestigd: 26 personen, hiphoi. (er waren 16 zitplaatsen)
Het volgende bericht zullen we van thuis uit posten, als de was gedaan is, het huis gepoetst, we uitgeslapen zijn...
Tot binnenkort,
w en w
De laatste dagen hebben we niets noemenswaardigs meer uitgespookt. Beetje rondgehangen in Arusha, gewandeld, met de dalla dalla naar Snake Park. Vandaag hebben we wel nog een nieuw dalla dalla record gevestigd: 26 personen, hiphoi. (er waren 16 zitplaatsen)
Het volgende bericht zullen we van thuis uit posten, als de was gedaan is, het huis gepoetst, we uitgeslapen zijn...
Tot binnenkort,
w en w
dinsdag, juli 03, 2007
Zanzibar
Vrijdag hebben we Stonetown verkend. De Arabieren bouwden hier eeuwen geleden een stadje en dat is er aan te merken. De gebouwen staan zo dicht bij elkaar dat de straatjes soms zo smal zijn dat je niet met twee voetgangers kan kruisen. Iedereen is wel heel vriendelijk, je wordt van alle kanten begroet, de "jambo's" zijn niet van de lucht.
In Stonetown verdwaal je. Dat staat vast. Maar dat verdwalen is niet zo erg, je komt altijd wel ergens uit vanwaar je gemakkelijk de weg terugvindt. Het wordt pas vervelend als je naar het hotel terugloopt en dringend naar het wc moet. Uiteraard sta je dan plots aan de andere kant van de stad.
Zaterdag zijn we naar het noorden van het eiland getrokken, een klein dorpje dat Nungwi heet. We namen een bungalow op het strand, uiteraard met koud water in de douche. We verkenden de omliggende stranden en herkenden de bountystranden.
Het zand is hier van een andere structuur dan het zand dat wij kennen. Het lijkt meer op bloem of goldband dan op het zand aan de Noordzee. Als je je even door het zand rolt, ben je klaar om met een korstje gebakken te worden.
Zondag was het snorkeldag. Eerst 2.5 uur varen naar een nabijgelegen eiland. Daar mochten we genieten van de prachtige onderwaterwereld. Net zwemmen in een aquarium. Sommige vissen kwamen tot op 10 cm van ons gezicht. Ksst.
Na het snorkelen aten we op het mooiste strand van de wereld. Heerlijke dorade op de bbq, met vers fruit en fajita's (chapati). Wederom smullen. Daarna zeilden we terug naar Nungwi. Zeilen op een dhow (de Arabische boten die je hier heel veel ziet) is fantastisch. Relax!
Maandag keerden we terug naar Stonetown. Althans, dat was de bedoeling. Het busje dat ons terug zou brengen had een loshangende uitlaat. Thuis zou dat niet meteen een groot probleem zijn, op de wegen hier was het alsof we gebombardeerd werden. De chauffeur maakte de uitlaat vast met een stukje touw, maar toen wou zijn bus niet meer starten. Na een uur waren we 2 km opgeschoten.
De Nederlanders in het busje begonnen nerveus te worden, maar de chauffeur bleef hen verzekeren dat ze om 11u in Stonetown zouden zijn. Het was ondertussen 10 uur en het is 1.5 uur rijden...
We stapten - onder protest van de chauffeur - over in een ander busje en raakten alsnog in Stonetown.
's Namiddags dwaalden we nog wat door de straten, bezochten het museum, het fort en de snuisterijenwinkeltjes.
Vandaag, dinsdag, verlaten we met spijt in het hart dit schitterende eiland. Straks vliegen we naar Arusha waar we nog een paar dagen bij Jan zullen blijven.
Groeten uit Stonetown, Zanzibar.
In Stonetown verdwaal je. Dat staat vast. Maar dat verdwalen is niet zo erg, je komt altijd wel ergens uit vanwaar je gemakkelijk de weg terugvindt. Het wordt pas vervelend als je naar het hotel terugloopt en dringend naar het wc moet. Uiteraard sta je dan plots aan de andere kant van de stad.
Zaterdag zijn we naar het noorden van het eiland getrokken, een klein dorpje dat Nungwi heet. We namen een bungalow op het strand, uiteraard met koud water in de douche. We verkenden de omliggende stranden en herkenden de bountystranden.
Het zand is hier van een andere structuur dan het zand dat wij kennen. Het lijkt meer op bloem of goldband dan op het zand aan de Noordzee. Als je je even door het zand rolt, ben je klaar om met een korstje gebakken te worden.
Zondag was het snorkeldag. Eerst 2.5 uur varen naar een nabijgelegen eiland. Daar mochten we genieten van de prachtige onderwaterwereld. Net zwemmen in een aquarium. Sommige vissen kwamen tot op 10 cm van ons gezicht. Ksst.
Na het snorkelen aten we op het mooiste strand van de wereld. Heerlijke dorade op de bbq, met vers fruit en fajita's (chapati). Wederom smullen. Daarna zeilden we terug naar Nungwi. Zeilen op een dhow (de Arabische boten die je hier heel veel ziet) is fantastisch. Relax!
Maandag keerden we terug naar Stonetown. Althans, dat was de bedoeling. Het busje dat ons terug zou brengen had een loshangende uitlaat. Thuis zou dat niet meteen een groot probleem zijn, op de wegen hier was het alsof we gebombardeerd werden. De chauffeur maakte de uitlaat vast met een stukje touw, maar toen wou zijn bus niet meer starten. Na een uur waren we 2 km opgeschoten.
De Nederlanders in het busje begonnen nerveus te worden, maar de chauffeur bleef hen verzekeren dat ze om 11u in Stonetown zouden zijn. Het was ondertussen 10 uur en het is 1.5 uur rijden...
We stapten - onder protest van de chauffeur - over in een ander busje en raakten alsnog in Stonetown.
's Namiddags dwaalden we nog wat door de straten, bezochten het museum, het fort en de snuisterijenwinkeltjes.
Vandaag, dinsdag, verlaten we met spijt in het hart dit schitterende eiland. Straks vliegen we naar Arusha waar we nog een paar dagen bij Jan zullen blijven.
Groeten uit Stonetown, Zanzibar.
donderdag, juni 28, 2007
Op cafe in Zanzibar...
... is niet gemakkelijk want er zijn er geen.
Karibu. Welcome my friend. Taxi? Hotel?
Als je uit de boot stapt op Zanzibar wordt je overspoeld door de zgn. "teken". Mannen die proberen een shilling bij te verdienen door je in een taxi of hotel te krijgen. De naam teken is erg goed gekozen, want als ze eenmaal aan je hangen raak je ze niet meer kwijt.
Uiteindelijk zijn we in een hotel geraakt. 30 dollar voor een nacht, ongeveer 2 keer zo duur als elders in Tanzania, maar nog altijd iets goedkoper dan een doorsnee B en B in Gent.
Gisteren zijn we dus om 5u opgestaan. Om 6u stonden we aan de bushalte. Om kwart na zes stapt iedereen weer uit de bus en stapt in een andere bus. Het eerste uur reden we op smalle bergwegels, niet echt bevorderlijk voor de spijsvertering.
Rond de middag kwamen we dan aan in Dar Es Salaam. Onze beste vriend stond daar toevallig klaar met een taxi.
Handig toch.
Wij naar de haven, ticketje gekocht voor de boot en dan nog een uurtje wachten.
We stappen op de boot die om 14u30 vertrekt. om 15u00 stapt iedereen plots van de boot en stapt op een andere boot. We vermoeden dat er een soort practical joke gaande is.
Na 90 minuten snelvaren arriveerden we dan in Stone Town, Zanzibar.
's Avonds heerlijk gegeten van de stalletjes aan het water, en dat zonder vervelende nevenwerkingen de dag nadien op de pot.
Deze morgen zijn we op spice tour vertrokken. Zanzibar was (en is) het specerijeneiland. De hele dag kijken hoe specerijen groeien en bloeien, exotisch fruit proeven (jummie) en 's middags een heerlijke pilaw.
Hakuna Matata!
p.s. vandaag heeft het hier water gegoten, 10 minuten. Ongeveer een halve minuut later waren we droog. Zoals je ziet gaat het niet overal even goed met het weer... ;-)
Karibu. Welcome my friend. Taxi? Hotel?
Als je uit de boot stapt op Zanzibar wordt je overspoeld door de zgn. "teken". Mannen die proberen een shilling bij te verdienen door je in een taxi of hotel te krijgen. De naam teken is erg goed gekozen, want als ze eenmaal aan je hangen raak je ze niet meer kwijt.
Uiteindelijk zijn we in een hotel geraakt. 30 dollar voor een nacht, ongeveer 2 keer zo duur als elders in Tanzania, maar nog altijd iets goedkoper dan een doorsnee B en B in Gent.
Gisteren zijn we dus om 5u opgestaan. Om 6u stonden we aan de bushalte. Om kwart na zes stapt iedereen weer uit de bus en stapt in een andere bus. Het eerste uur reden we op smalle bergwegels, niet echt bevorderlijk voor de spijsvertering.
Rond de middag kwamen we dan aan in Dar Es Salaam. Onze beste vriend stond daar toevallig klaar met een taxi.
Handig toch.
Wij naar de haven, ticketje gekocht voor de boot en dan nog een uurtje wachten.
We stappen op de boot die om 14u30 vertrekt. om 15u00 stapt iedereen plots van de boot en stapt op een andere boot. We vermoeden dat er een soort practical joke gaande is.
Na 90 minuten snelvaren arriveerden we dan in Stone Town, Zanzibar.
's Avonds heerlijk gegeten van de stalletjes aan het water, en dat zonder vervelende nevenwerkingen de dag nadien op de pot.
Deze morgen zijn we op spice tour vertrokken. Zanzibar was (en is) het specerijeneiland. De hele dag kijken hoe specerijen groeien en bloeien, exotisch fruit proeven (jummie) en 's middags een heerlijke pilaw.
Hakuna Matata!
p.s. vandaag heeft het hier water gegoten, 10 minuten. Ongeveer een halve minuut later waren we droog. Zoals je ziet gaat het niet overal even goed met het weer... ;-)
dinsdag, juni 26, 2007
Lushoto
Vandaag zitten we in Lushoto. Halfweg tussen Arusha en Dar Es Salaam.
Gisteren kwamen we met de vliegende Scandinaaf aan 100 km/h naar hier geraasd. Een mens zou vermoeden dat de autostrades hier geweldig goed zijn, helaas bestaat de grootste weg tussen Nairobi en Dar Es Salaam uit een smalle tweevaksbaan met hier en daar een putje.
Als je hard genoeg door zo'n putje rijdt, dan ben je je achteras kwijt.
Lushoto ligt in de Usambara mountain range. Een mooi groen, mals en sappig gebergte in het noordoosten van Tanzania. We werden hier dan ook op de eerste regen getrakteerd. (en hoe is het weer in Belgie? Lekker, zagen we gisteren op CNN... ;-p )
In Mombo stapten we uit de bus, maar Lushoto is dan nog 30 km ver. We ontmoetten een Australisch koppeltje op wereldreis en besloten om een taxi te delen, of zo.
Plots stapt een blanke langharige grijze man op ons af. Hij had gehoord dat we een lift zochten (radio tamtam werkt hier goed) en bood zijn Landrover aan.
Antoni is geboren in Tanzania, van Cypriotische afkomst, is een oude viezerik en bezit een oud hotelletje aan de rand van Lushoto. De kat kwam uit de mouw. Maar, omdat wij het waren mochten we voor 20.000 Tsh ipv 40.000 Tsh overnachten, inclusief full breakfast.
Vandaag hebben we een trektocht door het regenwoud gemaakt, zo'n 7 uur stappen. Mooi, nat en prachtige vergezichten.
Morgenvroeg rijden we door naar Dar, voor de overzet naar Zanzibar.
De werkenden onder jullie mogen gniffelen, want we moeten om 5u30 opstaan.
Alles gaat goed, nog altijd geen reisziektes
Gisteren kwamen we met de vliegende Scandinaaf aan 100 km/h naar hier geraasd. Een mens zou vermoeden dat de autostrades hier geweldig goed zijn, helaas bestaat de grootste weg tussen Nairobi en Dar Es Salaam uit een smalle tweevaksbaan met hier en daar een putje.
Als je hard genoeg door zo'n putje rijdt, dan ben je je achteras kwijt.
Lushoto ligt in de Usambara mountain range. Een mooi groen, mals en sappig gebergte in het noordoosten van Tanzania. We werden hier dan ook op de eerste regen getrakteerd. (en hoe is het weer in Belgie? Lekker, zagen we gisteren op CNN... ;-p )
In Mombo stapten we uit de bus, maar Lushoto is dan nog 30 km ver. We ontmoetten een Australisch koppeltje op wereldreis en besloten om een taxi te delen, of zo.
Plots stapt een blanke langharige grijze man op ons af. Hij had gehoord dat we een lift zochten (radio tamtam werkt hier goed) en bood zijn Landrover aan.
Antoni is geboren in Tanzania, van Cypriotische afkomst, is een oude viezerik en bezit een oud hotelletje aan de rand van Lushoto. De kat kwam uit de mouw. Maar, omdat wij het waren mochten we voor 20.000 Tsh ipv 40.000 Tsh overnachten, inclusief full breakfast.
Vandaag hebben we een trektocht door het regenwoud gemaakt, zo'n 7 uur stappen. Mooi, nat en prachtige vergezichten.
Morgenvroeg rijden we door naar Dar, voor de overzet naar Zanzibar.
De werkenden onder jullie mogen gniffelen, want we moeten om 5u30 opstaan.
Alles gaat goed, nog altijd geen reisziektes
Abonneren op:
Posts (Atom)